Uzak Bir Kıyıda- Gülten Akın/ Benden Sonra Mutluluk- Özdemir Asaf/ Tutuklunun Günlüğü-Attila İlhan

Göğü gördüm İmkana tutuldum Düşü sevdim Hem belirlendim Derin durdum, Teknenin altına girdim Sarstım Vuruşun gitgide usta vuruşuydu Sustum Kalktım yürüdüm Elimdeki çaresiz soruyla: İnsan neden hep sona bırakır kendini? Ne kadar düşünürsem düşüneyim, bu soruların cevabını bulamayacağım Her defasında dudağımı büküp, ''Bu gerçekten çok garip.'' demekle yetineceğim Belki uyuyamayacağım Dönüp duracağım Gecenin bir yarısı pencereden dışarı bakacağım Işığı yanan evleri gördükçe, yalnız olmadığımı anlayacağım Yürek yalnız bir kez görür, sonra gözler görür Işık değişecek, Işık değişince, gölgeler değişecek Gölgeler değişince Karanlıkların yeri değişecek Karanlık düşen yerlere, Aydınlıklar gelecek Hangi acıyla yaprak dökersek dökelim, İnsan kendini seveceği bir dünya buluyor... Önce deniz yaşlı bir güzelliktir Bulur örtünür; Sonra sokak lambaları daha solgun görünür Yaprak düşer, Sürahi üşür... Camlarda ilk yağmur damlaları, Günler kısalıyor diye aldatma kendini! Günler değil kısalan Aslında senin ömründür... Güneş hala batıdan doğmuyor, yine şükür Alttan ateş, Üstten taş yağmıyor, yine şükür Hava, su, ekmek bizi boğmuyor, Yine şükür... Şimdi yine dışıma çıksam Gitsem, Eski yerlerime baksam Kendimi bulamayınca korksam, Yine de ne yapsam, yapsam Şehir isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun Kuşların ve çiçeklerin diyarı olsun Şehir isterim Ne başta dert, ne gönülde özlem olsun Yaşamak, Sevmek gibi gönülden olsun