Uzak Ufuklar İçin- Erol Çankaya

Şehrin vakti bitince Sokağa çıkılıyor kimseyi görmemek için Oysa yazdır, tutuştuğu görülür bir gülün İnsan kaç umut okşar her seher belki Sözlerin çırpınırken kafanla yürek arasında Şehir eskir çünkü vakit kararmaktadır. Yazık ki yaz başlıyor vakit tükenirken Gözlerinde bir ufuk ki çağrıp durur bu yüzden Bir vakit ki bomboştur en dolu anlarında Sözler vardır, yaralı en sağlam yerlerinden Sözler ki kansızdır o sıcak dudaklarda Gözlerinde bir ufuk ki çağrıp durmaktadır. Öyleyse varacaksın sızlayıp duran ufka Ya bildiğin, bileklerinde vuran yerler Bastığın bir toprağın o sabah esintisine Ya da birini tanımak için o uzak kıyılarda O zaman kardeşim bırakıp gideceksin Çünkü vakit incelmiş kalbin dışarlardadır. Elbet inatla kavrasan iyiydi bilmen fakat Çok denedin, kaydı parmakların işte Çaresiz bırakıp gideceksin o toprağın koynuna Hele bu sözler kendini söyeltiyorsa böyle, Sanki gökte mavilik bile seyreyliyorsa yürü, Savul bu çalgın yürek ışısın oralarda, Çünkü o ufuk ki daha sözlerde parlamaktadır.