Uzaklıklar- Roni Margulies/ Bu Beden Benim Evim (4)- Rupi Kaur/ Grapon Kâğıtları- Didem Madak/ Çiçek Senfonisi- Özdemir Asaf

Yine akşam Yapılacaklar yapılamadı yine Başlanamayanlarla yarım kalanlar, Pencerenin hemen dışında Her şeyin rengi soluk bu günlerde Her şey kirli bir sarıya dönük Gerçekleşmeyi bekleyen bir dolu mucize bekliyor içimizde Bu yüzden vazgeçmiyoruz kendimizden Dayanılmaz oluyor ulaşamamak korkusu gitgide Nasıl kırık dökük, Yarım yamalak, eksik, Nasıl yamalı hayatlar geçiyor gözlerimin önünden Bir ben anladım sanırım Kalkmadım ama yerimden ben de Anladım sadece Ne zor şey İnsanın bildiğini anlatamaması. Ben diyip susması, Sen diyip, ağlamaklı kalması Bana anlat diyorlar Sonunda sarılamayacağımı bildiğim birinin hasreti, Nasıl anlatılır ki? Anladım Anladım Uzun söze gerek yok Ne kaçmak mümkün Ne erişmek Aslında başka şeyler hayal etmiştim Ama olsun Bildiği gibi aksın hayat Bildiğini okusun kader İnsan biraz da zamanın içinde süzülmeli İyi ve kötü anıları birbirine karışıp, belirsizleşmeli Ve silinip gitmeli Bilmem ki Yarattıklarımız mı çok, Yakıp yıktıklarımız mı yoksa... Bütün hayatımı nasıl geçirdim ben? Kendim olup da, Kendimi hiç göremeden? Hiçbir zaman çiçek açmayacağı belli olan bir bitki gibi... Ben değil bu Ben olmayayım bu Bu olmasın ben Hayır ben değilim bu.... Gözlerimin kenarlarında kırışıklıklar kalsın Onlar güldüğüm anların hatırası Toprakta derine işleyen kökler gibi Yüzüme işlesin çizgiler Tutsun hayat ellerimden Dünya bana doğru dönüyor Ama kimseyi yakınıma getirmiyor Sadece güneşi alıp uzağıma götürüyor Zamanla her şey kolaylaştı ama, Bilmem ki, ne pahasına? Kaybettiklerim çok mu kazandıklarımdan acaba? Başarısız olmak düşündürmüyor beni Ben bakmasaydım sana Sen gülmeseydin bana Kimbilir ne kadar uzağa bakmadan gidiyordum arkama Diyemediklerim ağlıyor Dudaklarım ağlıyor Uykularım ağlıyor Yanım ağlıyor Ben ağlıyorum Hapsediyoruz sesimizi dilimizin altına, damağımızı parçalaya parçalaya... Duymuyorsun Neyiz biz? Rüzgar çoktan ters taraftan esmeye başlamışken, Kıyıya vuran gecikmiş dalgalardan başka? Hüzün neydi sanki o zaman? Ölüm neydi sanki o zaman? Bir önseziden başka Her şey yalan burada Her şey yapmacık Her yerde bu donuk bekleyiş Ve sen bütün bunların arasında, devinim halindeki tek şeysin Dokunur ateşe pervane Kendini mi bulur, kayıp mı olur bilinmez Bilir sonunu Prometheus Bilir her gün ciğerlerinin dişleneceğeni Ama çalar ateşi Bilir sonunu Sisifos Zirveye çıkaracağı kayanın Yuvarlanıp düşeceğini Ama taşır yine de Taşır Ve bilir sonunu insan Bilir bilinmezlik arasında bir köprü olduğunu Ama yaşar yine de Yaşar Sevmeni istiyorum beni Tamamlanmamışlığımı sorgula, kına. Yorgunum, Azımsa yorgunluğumu. Kırgınlığımı yer, Önemset boşladığını şeyleri. Kuşkulandığımda, doğrula kuşkularımı Yatıştır sonra, İnsancıl kıl beni. Ben korkmuyorum sana yönelmekten, Seni yinelemekten, Seni yenilemekten, Bir bağlayan, Bir ayıran duyuda, Senden gelmekten, Sana gelmekten Seni seviyorum Bunu unutma Sevmek, Kavuşmaya yetmiyor Bunu da Sen sadece sen değilsin Benimsin Bendesin Ve insan, kendisini bulacağı bir yere varmalı Bakabiliyorsan, gör Görebiliyorsan, fark et Dilerim kendine gel Dilerim kendine iyi gel