Ve İpek Ve Aşk Ve Alev- Birhan Keskin

Sana böyle akmaktan çok korktuğum için oldu her şey Şelaleler de bu yüzden ilgilendiriyor beni ...Dünya çok üzücü bir yerdi, savaş filmlerini ve samurayları eskisi gibi sevmiyordum. bir boşluktan aşağı mı bırakıyordum kendimi? Teller tenimi çizip canımı mı yakıyordu? Mutsuzluğuma mı alışıyordum seni severken? Yoksa kan kaybından mı ölüyordum? Daha fazla parçalanacak parçam yoktu.. Neyse, Ben meleğimin kanatlarını kırdım oradan geliyorum Siz yine de ikiz bardakları kırmayın Bir deliydim, elementlerin de ruhları olduğuna inanıyordum Aklıma suyun intiharı geliyordu hep Şelale deyince, divaneliği söylüyordum Sana böyle akmaktan çok korktuğum içindi Şelalenin sinirini bozdum az önce ordan geliyorum Elveda ırmak, hoşça kal alacakaranlık Geçtim yıllar sonra anımsanacak alınganlıklardan Silahlar ve bellek gerektiren aşkın seramik teninden, İtinalı ve alıngan yüzümün gürültüsünü unuttum Şüpheci ve med-cezir aşkından oldu böyle acemi düştüm Yüzünün kayganlığından utanıp, saçlarının ritminden kaçacak kadar Şimdi benden bu uzak yol seslerini alsalar Hazin öyküleri ve yüzünü özlediğim zamanları alsalar Ormandı, yağmur sonrasıydı, tazelenen yaprakların üzerinde su damlacıkları tutunuyordu, sanki geç bir vakit eve dönüyordum, annem lastik tokalarımı yakıyor, annem beni rüzgara bırakıyor bu yüzden...gibi olmayacak şeyler söylerim sana Anımsadıklarımın yanlış olduklarını, yine de hepsinin bir deprem olduğunu kim bilebilir? İkimizin arasında duran şu boydan boya ırmak, Şu boydan boya alacakaranlık ikimizin arasındaki şu depremin bir bellek uykusu olduğunu kim bilecek? Eskiden olsaydı, tuzlu düşler anımsardım Ağzımda eriyip yok olan tadını güneşin, alevin ipekle savaşını, saçlarının altından akan ırmaklarda yıkandığım sabahları anımsardım Tenine dokundukça bıçak sırtı bir nefeste susan felç olan sözleri hatırlardım Elveda ırmak Hoşça kal alacakaranlık