Ve İstanbul’a Yağmur Yağıyordu, Aşka Dair Nesirler, Biz Kardeş Değiliz, İki Kişiye Bir Dünya- Ümit Yaşar Oğuzcan

Ve yağmur yağıyordu İstanbul’a günlerden bir gün Mevsim sonbahardı Katar katardı bulutlar, Gök, kurşuni bir efkârdı Dolup dolup boşalan içimizde bir hüzündü, anlatılmaz Büyüdükçe büyürdü Uzadıkça uzardı Günlerden bir gün Yağmur yağıyordu İstanbul’a Mevsim sonbahardı. Seninle bir ormandaydık akşam vakti Unutulmuş bir zamandaydık Bilmem hatırlıyor musun, Bin sincap geçti yakınımızdan Tüyleri pırıl pırıldı yağan yağmurdan Uzun, kırmızı bir kuyruğu vardı Çocuklar gibi sevinmiştin görünce Üzerinde ıssız ve ıslak otların Keyfince oynuyordu Yağmur yağıyordu istanbul’a Ve ben İstanbul’u seviyordum Yaşamayı seviyordum seninle Seni seviyordum İstanbul’a yağmur yağıyordu Kapkara kirpiklerin ıslaktı Sular sızıyordu saçlarından Ellerin durmadan üşüyordu Kederliydin, ağlamaklıydın Uzak mıydın, yakın mıydın bilmiyorum Bildiğim yüzünde yanıp yanıp sönen O belli belirsiz hüzündü Islaktı kapkara gözlerin Ve yaprak yapraktı yerler Ağaçlar ağlıyordu Ve sen Ve yer Ve gök, en güzeldiniz Anlamıyor musun? Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar Ben sevilmediğimden böyle çirkinim İstersen hayat verirdim bu karanlıklara İstersen gökyüzünü bir mendil gibi yırtardım Denizlerden, göllerden, nehirlerden Sana görmediğin renkler yaratırdım Zamanın ötesinde, yeni bir dünya kurardım sana İnsansız, Tanrısız, kedersiz Severdin... Dağ rüzgârlarının serinliğince Yaşardın Git diyorsun Nereye gideyim? Ümitlerim ne olacak? Bunca şiirleri kim söyleyecek sana? Kim anlatacak dünyaya sığmayan güzelliğini? Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim Demem o ki, ben şimdi sana kalk gel demem. Beklerim hep ama gel demem. Diyemem. Çünkü öyle öğrendim. Şimdi gelsen, sarılsam sana, yapıştırsam başımı göğsüne ağlamaktan ortalığı ayağa kaldırırım. Ama gel demem. İstanbul’a yağmur yağıyordu. Bir daha İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa Hep o günü hatırlayacağım Bir daha İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa O küçük sincabı ve seni hatırlayacağım Ağlayacağım.