Veda Yazısı- Senai Demirci/ Kuşlara Kuş Konmaz- Tuğrul Asil Bakar

İncecik elleriyle toplamıştı sessizlikleri çınaraltı serinliklerinden Gün ışığı görmemiş.... Kırk ikindili damlacıkları özenle yerleştirmişti mendiline Başka bir adı daha vardı herkesten gizlediği, Kuşkulara kuş konmaz... Yüreğinin haykırışlarını koparmıştım gözbebeklerinden Solgun bir nergise rastlamıştı Yanlış bir bahara gelmiş nergisler ve çocuklar Tıpkı benim gibi, diye mırıldanmıştı kendi kendine. Suskundu gök, Yalnızca sağırlara ulaşıyordu ses. Oysa o, sesini okyanusa kavuşacak ırmağın akışına alıştırıyordu. Bir yangın başlattım ben. Kardeşiyim ağaçların, ırmakların ve taşta uyuyan yalnızlığın. Korkular çağında sürgüne yem oldum, sanki gurbet yaşındayım Ruhum kırık, ruhum dalgın, ruhum isyan. Ay içer, güneş yerim, Sanki ölüm yaşındayım. Hayata sığmak kolay değil, elin kolun sığsa tuttukların sığmıyor. Ayakların girse hayallerin girmiyor. Belin dönse, gözün arkada bıraktıklarında kalıyor. Mor bir kuyu bu şehir, Ne zaman solgun bir çiçek görsem, Usuldan bir gül açar ardından... Kuşkulara kuş konmaz. Gecenin ağrısı yerleşmiş gibi içime, kaburgamın çatırtısıyla uyandım uykumdan Işıklar içinde gelmemişti bana bu aydınlanma Ama anladım. Dünya, dünyalık günahlar meyvesini veriyordu nihayet. Ve ben karanlığı doğuruyordum. Mavi bir gündüzdüm eskiden, şimdi gecelerin karnındayım. Nar suyuyla yıkandım da büyüdüm, vedalar yaşındayım. Doldum taştım bu viranede, sanki can lokmasıyım. Şarabımdan sarhoş oldu derya kuşları, sanki uçmak yaşındayım. Gül ve hüzün aynı şey değil de nedir? İkisi de fazla duman. Gitmek duman, kalmak duman...Güzel bakan kadınların yaşındayım. Tenimin içinde saklandım, her şeyi hatırlamak yaşındayım. Son hamlede anladım, Dünya bir ceset...Bazen kendime bakıyorum; ettiklerimi hatırlıyorum. Ümitsizliğe kapılıyorum. Ben nasıl bu halimle cennete layık görülürüm ki? Kimsenin kınamayacağı işlerle bile sınanır insan. Herkesin alkışlayacağı, hayranlık duyacağı bir tercih de bir bıçak sırtına koyar seni. Doğrusu şu ki, sınanmamış insan çiğ insandır, kıvamını bulmamıştır. Hata ederek de olsa kıvamını bulana aşk olsun. Ayağı kayıp düşerek de olsa, dönene helal olsun. Başını duvarlara vurup da kendine gelene helal olsun. Sınanmamış adem, kalite kontrolünden geçmemiş araba gibidir. Düzgün duruşu şimdiliktir .Virajlarda savrulabilir, yokuşlarda fireni tutmayabilir, zorlanınca yoldan çıkabilir. Hata yapmamış adam, rüzgâr yememiş, kış görmemiş ağaç gibidir. Dik duruşu sahtedir. Zorlanırsa dalları kırılabilir, yerinden oynayabilir. Ben hem mağrur, hem kalenderim, sesime saplanan yıldızların yaşındayım. Işıktan bir canım var. Derin yaralarım var. Bir çoğunu iyileştirmek bir yana, dokunamadım bile. Korkularım var. Önyargılarım var. Hatasızlık iddiasında bulunmaktan daha büyük bir hata olabilir mi? Ben hilekâr değilim. Bu yangın can yakabilir ya da sönebilir bir anda; fakat acımasızdır daima. Bir gözlük kabını açabilir parmaklarım. Bir yüz neler anlatır? İçimizi açmak bir yana, koca bir ömür bıraktım arkamda. Ortalıkta kimsecikler yok...Ağrıyan yerlerime suçlarınızı bırakıp kayboldunuz. Nerede olsa tanırım ömrümün beyaz kokusunu. Hayatı böylesine eğlenceli kılan da belki bu... Kimsenin bilmediği, kimsenin sormaya cesaret edemediği gerçekler, yağmurda yüzmek gibi… Havuzda yağmurdan ıslanıyorsun…