Völkerverstännigung

Man belevt je ’n Barg, wenn man as Busfohrer ünnerwegens is, ne. Annerletzt heff ick Lüüd mit’n Reisebus vun Kieler Hoben, vun’t Krüüzfohrtschipp, no Hamborg fohrt, no ’n Floogplatz. Achteran gung dat denn mit anner Lüüd weller no Kiel. Ick keem mi op de Tourn vör as in’t antike Babylon, dor weern Lüüd ut Spanien, Japan, Norwegen, England un noch ’n poor annere Länners an Bord. Un all weern se an sabbeln. Op de A7 no Kiel, kort no de Affohrt Hennstedt-Ulzborg, keem denn een vun de Fohrgäste no mi. „Mi scusi, signore“, hett he seggt. Un denn fung he op Italiensch dat Rappeln an, dat mi meist schwummeri wurr dorvun. An’t Enn vun sien Vördrag gung sien Stimm‘ no boben. Dat weer also anschiend ’n Froog. Overs wat schull ick moken, ick heff blots mit de Schullern zuckt un seggt: „Ick verstoh di leider ni.“ Denn keem de näste Törn Italiensch. Noch länger overs ook noch hektischer. „Du ju spiek Ingelsch“, heff ick em foogt. He: „No, no, no“, un denn gung dat wieder mit sien Rappeln. Jungedi, de arme Kirl hett sick ook würkli een afmöht. Mitmol säh he denn meist al ’n beten stolt „Wåter“, mit so’n O as in Shaw. Dor kunn ick verstohn, un ick heff no den Deckel vun’t Köhlschapp wiest. De Mann harr dörst! Dat harr he doch glieks seggen kunnt. Overs he keek mi ganz misstruuisch an, as he dat Köhlschapp blang dat Armatuurnbrett, mit de Klapp no boben opmokt hett. „No, Wåter“, säh he. Ick heff em mit Hannen un Fööt wiest, dat he sick dor doch ’n Buddel Selter, ’n Buddel Wåter, rutnehm schull. He schüddel blots den Kopp un fung weller an Italiensch to snacken as’n Wåterfall. Denn keem ennli ’n Fruu ut Frankriek dorto, de Italiensch un Düütsch kunn. „Der Mann sucht ein Toilett“, hett se översett. Ick kunn mi dat Lachen jüst noch so verkniepen. Se hett den Italiener denn översett, wo he no Tant‘ Meier achter in Bus kümmt. Un denn weern wi beide glückli: He doröver, dat he ut de Büx kunn un ick doröver, dat he sick ni op mien Köhlschapp sett hett, üm sien Geschäft to moken… In düssen Sinn