Waarom je plek innemen soms zo spannend voelt (#66)

Bang zijn voor wat anderen vinden is zo menselijk. In deze aflevering kijken we er met een andere bril naar: niet als“onzekerheid waar je vanaf moet”, maar als een oude, bekende reflex. Een manier waarop je systeem ooit leerde: afstemmen houdt me verbonden. En verbinding voelde als veiligheid.Je plek innemen wordt dan niet zomaar iets wat je “even moet doen”. Het kan voelen als iets groots en onbekends, alsof je het moet verdienen. Ik deel waarom dat zo logisch is, zeker als je bent opgegroeid in een sfeer waarin spanning snel kon oplopen, emoties ingewikkeld waren, iemand afwezig was (fysiek of emotioneel), of er dingen waren waar niet over gesproken mocht worden. Je kunt jezelf honderd keer uitleggen dat je best nee mag zeggen, maar als je lichaam ooit leerde dat nee onveilig was, reageert je zenuwstelsel sneller dan je hoofd. Daarom voelt “ik wéét dit” vaak anders dan “ik kán dit”. Kunnen vraagt om veiligheid in je lijf.Ik doe een kleine oefening met je, waarbij je voelt waar jij staat ten opzichte van ‘de anderen’, en je probeert één zin zachtjes uit om de verandering in je lijf op te merken. In mijn werk zie ik vaak dat er door een opstelling iets verschuift, dat er ruimte ontstaat, meer rust, meer richting en vaak ook meer echte verbinding. Als dit onderwerp iets in jou raakt laat het me dan weten. En als je een eerste stap wilt zetten, dan kijk ik graag met je mee wat passend kan zijn. –––––––––––––––––––––––––––––––––––Deze podcast wordt gemaakt door Carin Hafkamp, voor wie vastloopt, bij rouw of in het levenIk creëer ruimte voor rust en regulatie bij verlies en als je vastloopt in het levenMeer over mijn werk vind je op ⁠www.carinhafkamp.nl⁠, op Instagram via @carinhafkamp.nl of download mijn ⁠⁠⁠e-book Winst na verlies.