Wendy was best tevreden met het resultaat

Het geluid van de douche die aangaat — dat is Wendy's startsignaal. Niet een bel, niet een fluitje. Het gedempte ruisen achter de gesloten deur beneden, dat betekent: Jan is er nu even niet. Hij staat onder de straal, gesloten af van de wereld, en Wendy heeft de bovenverdieping voor zichzelf.Ze hoeft niet te wachten. Ze hoort het aan de leidingen — dat karakteristieke gepiep in de muur als de warmwaterkraan verder opendraait. Dan pas, pas als ze zeker weet dat hij onder de stroom staat, laat Wendy haar broek zakken. Het gaat sneller dan anders. Normaal houdt ze van opbouw, van het langzaam warmer worden, maar Jan is nooit zo héél lang in de badkamer. En Wendy heeft geleerd dat timing alles is.Ze legt een handdoek op het bed — oud gewoonte, pragmatisch — en laat zich achterovervallen op het matras. Vanuit de slaapkamer hoort ze het water nog zachtjes lopen, een constante fluistering die haar deksel geeft. Haar rechterhand glijdt omlaag, haar linkerhand trekt voorzichtig het kleine hoedje naar achteren, bloot en kwetsbaar. Ze zet er meteen vaart achter. Geen tijd voor omwegen.Wendy's gedachten dwalen af. Het is niet de eerste keer dat ze hier ligt, haastig, jachtig, in de wetenschap dat de deur elk moment open kan gaan. Het is wel eens gebeurd, dat Jan precies binnenstapte op het moment dat ze er was, op de rand, op het punt van niet-meer-terug? Dan had ze een keuze: verstoppen, wachten, adem inhouden tot hij sliep. Of met een smoesje naar beneden lopen, naar de bijkeuken, waar ze het stilletjes kon afmaken tussen de wasmanden en de droger.Of erger: dat Jan zin had. Dat hij uit die douche kwam met iets anders in zijn hoofd. Dan zei ze vaak dat ze geen zin had — en dat meende ze op dat moment ook — maar dan bood ze wel aan om hem even af te trekken. Niet uit liefde, niet eens uit plichtsbesef, maar uit strategie. Het had één voordeel. Altijd één voordeel: daarna sliep hij als een blok. Binnen minuten. En dan, pas dan, hoefde Wendy zich niet meer aan te passen. Niet meer in te houden. Geen gedempte kreunen, geen bevende hand die halt roept.Maar nu ligt ze hier, terwijl het water nog loopt. Haar vingertoppen bewegen snel, doeltreffend, in een ritme dat ze al jaren kent. Ze heeft geen tijd voor fantasie — geen opgebouwde verhalen, geen verre minnaars in haar hoofd. Alleen dit: de druk, de snelheid, het weten dat elke seconde telt. De douche bromt door. Haar buikspannen trekken samen. Ze bijt op haar onderlip en tilt haar heupen een beetje op om beter te kunnen drukken.Dit keer moet het lukken. Dit keer gaat het lukken. Ze merkt hoe de tinteling zich concentreert, hoe haar adem korter wordt, hoe de huid rond haar vingers strakker trekt. Ze probeert haar kreuntjes te onderdrukken — een gedempt gefrunnik in haar keel — want de badkamer is niet zo ver weg en de muren zijn niet zo dik. Maar ze kan het niet helemaal. Een zachte, bijna ademloze klank ontsnapt.En dan is het daar. De golf die opsteekt, sneller dan ze verwacht had, en haar meeneemt. Helemaal. Haar benen trillen, haar buik trekt samen, en voor een seconde bestaat er niets anders dan dit — geen douche, geen Jan, geen strategie. Alleen Wendy, en wat ze voor zichzelf heeft gedaan.Het water stopt beneden. Ze hoort de kraan dichtdraaien, het geritsel van een handdoek. Maar Wendy ligt nog op het bed, ademend, tevreden met het resultaat. Haar handen liggen zwaar op haar buik. De tijd is niet meer aan haar. Maar het maakt niet uit. Vandaag heeft ze gewonnen.