Wim sliep al

Het bed is groot genoeg voor twee, maar vanavond is het alleen van Wendy. Naast haar ligt Wim, weggezakt in diepe slaap, zijn ademhaling een regelmatig ritme dat ze intussen kent als haar eigen hartslag. Ze zit nog rechtop, kleren nog aan — een façade die elke avond hetzelfde begin heeft, maar zelden hetzelfde eindigt.Ze wacht expres. Later naar bed dan hij, zodat de tijd tussen zijn wegzakken en haar wakker worden haar eigendom is. Broek en slipje gaan uit, benen wijdbeens in het donker. Haar vingers beginnen zacht, bijna ceremonieel. Een paar bladzijden uit een erotische roman vullen de stilte tussen zijn ademhalingen.Sinds kort is er iets nieuws: een stil apparaat dat zich vastzoogt zonder geluid, zonder trillende verraad. Haar oude speeltje was te luid, de frequentie te herkenbaar — Wim werd wakker, keek verward, draaide zich om. Dit ding werkt anders. Het zuigt, pulst, zonder lawaai. Voorwaarde: voldoende natuurlijk vocht, anders weigert het dienst. Wendy weet de truc: niet te snel, niet te hoog. Soms leest ze twee hoofdstukken voor de ontlading komt.Vanavond geen boek, geen gedachte. Alleen het moment, het apparaat, en het gevoel van opzwelling dat ze voelt aan de zuigkracht — hoorbaar in de stilte, voelbaar in haar buik. De komende climax is stil, intens, volledig van haar. Ze houdt het zuigmondje nog even op de napulserende plek, laat de naschokken wegebben.Dan staat ze op. Het speeltje moet worden schoongemaakt. En ja, ze moet nog tanden poetsen. Het gewone leven wacht, zelfs hier, zelfs nu. Maar niets en niemand kan wegnemen wat ze net had — een halfuur dat alleen van haar was, in een bed dat officieel van twee is.