اوج خوش‌حالی افشین، اصالتِ رو‌راست بودن با خودشه

بعد از شنیدن حرف‌های افشین فهمیدم چرا همون روزِ اولی که منو توی تیم دید، تشویقم کرد…وقتی هنوز اسم‌هامون رو نمی‌دونستیم و همدیگه رو نمی‌شناختیم.افشین چون آدم‌ها خوش‌حالِش می‌کنن،همه رو می‌بینه.می‌فهمه کی تازه‌اومده،حتی وسط یه پارک بزرگ با هزار تا دونده.برای افشین، خوش‌حالی یه پازل بزرگه؛تکه‌تکه، پر از درد و لذت، پر از مسیر.می‌گه حتی سختی‌هاش هم تیکه‌های خوش‌حالی‌ان.در چهل‌سالگی فقط یه دغدغه داره…آزاده بودن.آزاده موندن.و یه‌جور تعهد تازه به زندگی،به لحظه‌های قطعی،به آدم‌ها و کشف‌هاشون.یه‌جا هم می‌گه:«لعنت به سرمایه‌داری،که از ما آدم‌های عجول و پر از باید ساخت.»افشین یه سؤال بزرگ داره…از خودش، و از همه‌ی ما:تعهدت به چیه؟