Woolpit'in Yeşil Çocukları:Gerçek Bir Olay mı, Efsanevi Bir Masal mı?

Gerçek mi, efsane mi?1. yüzyıl İngiltere’sinde, Suffolk’taki Woolpit köyünde bir gün köylüler, kurt çukurlarının yakınında beliren tuhaf iki çocukla karşılaştı: biri erkek, diğeri kız, ikisinin de teni yeşildi ve bilinmeyen bir dil konuşuyorlardı. Bu olağanüstü olay, William of Newburgh ve Ralph of Coggeshall gibi çağının tarihçileri tarafından kayda geçirildi.Çocuklar, başta hiçbir yiyeceği kabul etmediler; yalnızca çiğ bakla tükettiler. Zamanla diğer yiyecekleri de yemeye başladılar, ten renkleri normale döndü. Erkek çocuk kısa süre sonra öldü; kız çocuksa İngilizce öğrenip kökenlerini anlattı: geldikleri yerin “St. Martin’in Ülkesi” olduğunu, orada her şeyin yeşil ve sürekli alacakaranlık olduğunu söyledi. Ralph’a göre, sığırlarını takip ederken bir mağarada yollarını kaybedip çan seslerini izleyerek bu dünyaya çıkmışlardı.İki tarihçi bazı detaylarda hemfikir olsa da, kaynakları ve anlatım tarzları farklıdır. William, bilgiyi kimliği belirsiz kişilerden aldığını belirtirken; Ralph, Sir Richard de Calne’ın doğrudan tanıklığına dayanır. Her ikisi de bu olayı “garip ve olağanüstü” olarak tanımlamakla yetinmiştir.Efsane yüzyıllarca gölgede kaldı, fakat 16. yüzyılın sonlarında yeniden ilgi çekmeye başladı. William Camden bu olayı bir bilmece olarak görürken, Robert Burton 1621’de çocukların “Cennet’ten düştüğünü” iddia etti. Piskopos Francis Godwin’in ölümünden sonra yayımlanan The Man in the Moone adlı eseri, bu temayı erken bilim kurguya taşıdı.1. yüzyılda Thomas Keightley, efsaneyi The Fairy Mythology kitabına dahil ederek folklorik bir çerçeveye oturttu. Akademisyenler, çocukların geldiği yerin bir "öte-dünya", yer altı diyarı ya da başka bir boyut olduğunu savundu. Fasulyenin, ölüler ve yeniden doğuşla ilişkilendirilmiş olması, hasat ritüelleriyle bağlantı kurulmasına yol açtı. Bazı versiyonlarda ise çocukların arsenikle zehirlenip ormana terk edilen “Ormandaki Bebekler” olduğu öne sürüldü; tenlerinin yeşilliği bu zehirlenmeye bağlandı.Modern çağda “gerçekçi” yorumlar da ortaya çıktı. Paul Harris (1998), çocukların Flemenk mülteciler olduğunu, geldikleri yerin Fornham St Martin olabileceğini ve yeşil renklerinin beslenme yetersizliğinden kaynaklandığını iddia etti. Ancak, konuşulan dilin tanınmaması ve hastalığın o bölgede yaygın olmaması bu teoriyi zayıflatır. Derek Brewer daha sade bir açıklama sunar: çocuklar ormanda kaybolmuş, yeterince beslenememiş, bu yüzden yeşilimsi bir ten rengine bürünmüş olabilirler.Bazı akademisyenler ise hikâyeyi alegorik olarak değerlendirir. Jeffrey Jerome Cohen’e göre, yeşil çocuklar İngiltere’nin Norman istilası sonrası çok kültürlü yapısını ve etnik farklılıkları simgeler. Bu görüşe göre, hikâye yalnızca bir olay değil, bir kimlik krizinin alegorisidir.Efsane yalnızca tarihçileri değil, sanatçıları da cezbetti. Herbert Read, The Green Child adlı romanına bu hikâyeden ilham aldı. J.H. Prynne’in “The Land of Saint Martin” şiiri, Randolph Stow’un The Girl Green as Elderflower romanı, Glyn Maxwell’in tiyatro oyunu Wolfpit, Nicola LeFanu’nun 1990’daki operası ve The Green Children adlı müzik grubu bu etkilenimin örneklerindendir.Bugün Woolpit’in Yeşil Çocukları, gerçek ile efsane arasındaki ince çizgide asılı durmaktadır. Belki de bu yüzden hâlâ bu kadar etkileyicidir: Ne tam olarak inanmaya cesaret edebiliyoruz, ne de tamamen göz ardı etmeye...