وقتی مخلوق جای خالق مینشیند

نگرانی؛ وقتی مخلوق جای خالق می‌نشیندچند روز پیش، وقتی سگ ما «سانی» زایمانی سخت را پشت سر می‌گذاشت، مدام نگران بودم. هر نفسش را می‌شمردم، هر تغییر کوچکی مرا به فکر بدترین اتفاق‌ها می‌انداخت. اما در همان روزها خدا چیزی عمیق به من یاد داد:اگر من برای موجودی که حتی خالقش نیستم این‌قدر دل‌نگرانم، خالق آسمان و زمین چقدر بیشتر برای مخلوق خودش اهمیت قائل است؟مشکل اصلی ما این نیست که خدا به فکر ما نیست؛ مشکل این است که قلب پدرانه او را درست نمی‌شناسیم.در کتاب مقدس، نگرانی فقط یک احساس نیست؛ یک بحران اعتماد است. در عمق نگرانی، این سؤال پنهان شده است:«آیا خدا واقعاً قابل اعتماد است؟»عیسی در متی ۶:۲۵-۳۴ قبل از اینکه درباره نان، لباس یا نیازهای زندگی صحبت کند، خدا را به ما به عنوان «پدر آسمانی» معرفی می‌کند. زیرا درمان نگرانی فقط شناخت قدرت خدا نیست، بلکه شناخت قلب اوست.در باغ عدن نیز ریشه نگرانی از همین‌جا آغاز شد؛ زمانی که اعتماد انسان به نیت نیکوی خدا مورد حمله قرار گرفت. همان دروغ قدیمی که هنوز هم تکرار می‌شود:«شاید خدا برای من کافی نباشد.»عیسی با اشاره به پرندگان آسمان به ما یاد می‌دهد که تفاوت بزرگی میان «تلاش با اعتماد» و «تلاش با اضطراب» وجود دارد. مشکل، کار کردن نیست؛ مشکل این است که باور کنیم همه چیز به ما وابسته است.نگرانی زمانی شکل می‌گیرد که مخلوق می‌خواهد جای خالق بنشیند: • آینده را پیش‌بینی کند. • همه چیز را کنترل کند. • بار جهان را بر دوش خود بگیرد.اما ما برای خدایی کردن آفریده نشده‌ایم؛ برای اعتماد کردن آفریده شده‌ایم.به همین دلیل عیسی می‌گوید: «نخست در پی پادشاهی خدا باشید.»زیرا هر چیزی که در مرکز زندگی ما قرار بگیرد، منشأ نگرانی ما خواهد شد. اما وقتی پادشاهی خدا در مرکز باشد، همه چیز در جای درست خود قرار می‌گیرد.شاید امروز نگرانی تو درباره آینده، مهاجرت، سلامتی، خانواده، خدمت یا مسائل مالی باشد. خدا نمی‌گوید مشکل تو کوچک است؛ او می‌گوید:«من از مشکل تو بزرگ‌ترم.»شاید مهم‌ترین دعوت امروز این باشد:از جای خدا پایین بیا.تو خالق نیستی. تو نجات‌دهنده نیستی. تو کنترل‌کننده جهان نیستی.تو فرزند هستی؛ و پدر آسمانی‌ات می‌داند.اگر او جهان را آفریده است، قطعاً فراموش نکرده که از تو نیز مراقبت کند.