XXIV Niedziela Zwykła - 11 września 2022

Dzisiejsza liturgia Słowa mówi nam o naszym zagubieniu i o wyjątkowym umiłowaniu nas przez Boga. W tym umiłowaniu Boża inicjatywa przekracza wszelkie ludzkie pojęcie i przewidywania. Zagubiony jest każdy, kto nie zna miłości Ojca i jej uzdrawiającej mocy. Bóg wierzy we mnie, w swoje kruche i słabe stworzenie jakim jestem. Nie koncentruje się na moim grzechu, ale na moim cierpieniu i nieustannie poszukuje mnie, otwierając przede mną drogę pojednania, która wybawia mnie od mojego serca sługi i prowadzi do kochania takim samym sercem jak Jego. Czy czujesz, że w jakiś sposób zagubiłeś się w ważnych relacjach twojego życia i w relacji z Bogiem? W jaki sposób Pan zaprasza cię na drogę pojednania? przeciw Bogu i względem ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem". Lecz ojciec rzekł do swoich sług: "Przynieście szybko najlepszą suknię i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi. Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i bawić się; ponieważ ten mój syn był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się". I zaczęli się bawić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to znaczy. Ten mu rzekł: "Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego". Na to rozgniewał się i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: "Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu; ale mnie nie dałeś nigdy koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę". Lecz on mu odpowiedział: «Moje dziecko, ty zawsze jesteś przy mnie i wszystko moje do ciebie należy. A trzeba się weselić i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”.