Gadki wiejskiego proboszcza

„Aby na ziemi znano Jego drogę, Jego zbawienie wśród wszystkich narodów” (Ps 67,3). Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka. Kościół i każdy, każda z nas jako uczniowie-misjonarze Jezusa mamy być narzędziem działania Jego łaski, miłosierdzia, pojednania ludzi z Bogiem i między sobą. Wobec pokusy uważania się za lepszych i wykluczania innych, podziałów i wrogości Pan Jezus stawia nam za wzór kobietę kananejską i jej wiarę. Jakie błędne mniemania i uprzedzenia sprawiają, że wykluczamy innych ludzi? Jakie bariery ustanawiamy między Bogiem a nami? Jak możemy budować mosty zrozumienia i miłości w naszych rodzinach, w Kościele, w społeczeństwie, między narodami?

Ewangelia (Łk 1, 39-56)Wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, ponieważ On wywyższył pokornychSłowa Ewangelii według Świętego ŁukaszaW tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w ziemi Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona głośny okrzyk i powiedziała:«Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto bowiem, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jest, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana».Wtedy Maryja rzekła:«Wielbi dusza moja Panai raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy.Oto bowiem odtąd błogosławić mnie będąwszystkie pokolenia.Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,a Jego imię jest święte.Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenienad tymi, którzy się Go boją.Okazał moc swego ramienia,rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.Strącił władców z tronu,a wywyższył pokornych.Głodnych nasycił dobrami,a bogatych z niczym odprawił.Ujął się za swoim sługą, Izraelem,pomny na swe miłosierdzie.Jak obiecał naszym ojcom,Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».Maryja pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

Celebrując uroczystość patronalną naszej wspólnoty parafialnej uczestniczymy przez wiarę w doświadczeniu Apostołów, oglądających na górze Tabor chwałę Syna Bożego. W swoim Kościele Jezus nadal żyje, ale potrzebujemy z większą wiarą odczuwać Jego obecność i bez obawy słuchać Jego słów: Wstańcie, nie lękajcie się! Przyjmując coraz głębiej Jego słowo do swego życia i jednocząc się z Nim w Eucharystii, pozwalamy, aby wyzwalał On nas i naszą wspólnotę od lęku przed nowością i wolnością dzieci Bożych. Przemienienie Pańskie zaszczepia w nas nadzieję na zwycięstwo zmartwychwstania Jezusa. Jakie jest moje doświadczenie boskości Jezusa? Jak głęboko słucham Jezusa?

W dzisiejszej Ewangelii Pan Jezus przypomina nam o naszym powołaniu jako chrześcijan do hojności – do otwarcia naszych rąk i serc dla bliźnich i pozostawienia reszty Panu Bogu. Bóg przyjmuje nasze chleby i ryby, nasz czas i talenty wykorzystane do bezinteresownej służby innym i czyni je owocnymi, pomnażając nasz trud i ofiarę. „Wy dajcie im jeść!” (Mt 14,16). On sam jest ciałem danym za nas, chlebem, który otrzymujemy i rozdajemy innym. Czy potrzeba nam czegoś więcej niż Bożej miłości, aby zabezpieczyć nas w trudnych momentach życia? Jak wspólnota chrześcijańska i twoja w niej obecność odzwierciedla troskliwą miłość Boga?

Ewangelia jest mapą, na której oznaczono miejsce ukrycia wyjątkowego skarbu. Czytaj ją, a odkryjesz, że skarb wskazany jest przez krzyż. Jesteś ziemią, w której ukryty jest ten skarb. Kup ją i wejdź w posiadanie swojego życia. Zacznij w niej głęboko kopać za pomocą modlitwy, a odnajdziesz ukryty skarb – Królestwo Boże i Jezusa. Czy Królestwo Boże jest dla mnie wyjątkowym skarbem i najwyższą wartością w życiu? Jak myślisz, czego nie jesteś w stanie dziś sprzedać, aby w pełni należeć do Chrystusa?

W dzisiejszej Ewangelii Jezus ukazuje królestwo Boże jako ciągłość życia na ziemi aż do sądu ostatecznego. W pierwszej chwili jest ono prawie niezauważalne – jak zaczyn w cieście albo ziarnko gorczycy. A jednak ma ono moc przemienić całą rzeczywistość, w której żyjemy. Jego siła polega na nienarzucającej się obecności i działaniu samego Boga, który zatroszczy się o plony i da wzrost ziarnu. Do nas należy pielęgnowanie królestwa, które jest wśród nas. Dokonuje się to przez modlitwę w Duchu Świętym i nasze życie z Jezusem, nasze zaangażowanie. Jak doświadczasz cierpliwości Pana Boga? Jak możemy przyczyniać się do rozprzestrzeniania się Królestwa Bożego na prostych i z pozoru nieznaczących drogach?

W dzisiejszej Ewangelii Jezus porównał Słowo Boże do ziarna sianego hojną ręką przez siewcę. Przypowieść o siewcy ukazuje trzy różne formy nieprzyjęcia Słowa, które sprawiają, że ponosi Ono porażkę lub jest zablokowane. Obrazy ziarna, które pada na drogę i zostaje wydziobane przez ptaki, na teren skalisty, na którym natychmiast wschodzi, ale z powodu bardzo płytkich korzeni szybko usycha oraz wybujałych i duszących cierni, odcinających roślinę od światła słońca stanowią jednak tylko połowę historii. Jezus pozostawił nam napisanie drugiej połowy, która mówi o przyjęciu ziarna Słowa w żyznej glebie: słuchania, zrozumienia i doświadczenia dojrzewania i wzrostu. Jakich trudności i frustracji doświadczyłeś słuchając i dzieląc się Słowem Bożym? Jak Bóg uczynił swoje słowo owocnym w twoim życiu?

Jezus w dzisiejszej Ewangelii ofiaruje nam siebie, abyśmy w Nim i przez Niego doświadczyli pokrzepienia i przemiany w sytuacji zniechęcenia, zmęczenia, gniewu czy rozgoryczenia, których może doświadczać każda wspólnota chrześcijańska i każdy Jego uczeń. „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28). Jezus nie proponuje nam jednak wygodnej „kanapy”, ochłody w basenie, urlopu od zmartwień i obowiązków, środków uśmierzających ból. On sam doświadczył niepowodzeń: Korozain, Betsaida, Kafarnaum - miasta, w których dokonało się najwięcej cudów się nie nawróciły, a ludzie zachowują się jak dzieci, którym nie można niczym dogodzić (por. Mt 11,16-24). Poprzez swoje zawierzenie siebie i swojej misji Ojcu uczy nas jak stawać się cichym i pokornego serca, abyśmy doznając umocnienia w Bogu przyjęli na nowo na siebie jarzmo, które On poniesie wraz z nami. Niesione wraz z Jezusem staje się ono słodkie i lekkie. Droga ucznia Jezusa to nie droga zaspokojenia naszej żądzy sukcesu, usłana pokonanymi rywalami, ale to szlak, który mierzy się tymi, których uczyniliśmy szczęśliwymi. W jakich aspektach życia jestem wezwany, aby być cichy i pokornego serca jak Jezus? Jak możemy rozpowszechniać cichość i pokorę Jezusa w dzisiejszym pełnym przemocy świecie?

„Kto miłuje ojca lub matkę bardziej niż Mnie, nie jest Mnie godzien. I kto miłuje syna lub córkę więcej niż Mnie, nie jest Mnie godzien” (Mt 10,37). Tylko Bogu wolno oczekiwać od człowieka miłości z całego serca i z całej duszy, ze wszystkich sił i ze wszystkich myśli, bo tylko On jest miłością i jedynie Jego miłość do nas jest krystalicznie bezinteresowna i niepokalanie autentyczna. Dopiero kochając Boga na pierwszym miejscu, możemy prawdziwie kochać wszystkich innych, począwszy od swoich najbliższych. Czy doceniam wielką miłość Boga do mnie i rzeczywiście przyjmuję Jezusa w swoim życiu? Co jestem gotów stracić, aby bardziej naśladować Jezusa?

Wiara wyzwala z lęku przed wypełnianiem naszej misji świadczenia o miłującym Bogu w świecie pogrążonym w grzechu, ale odkupionym przez Jezusa. Paradoksalnie, pierwszą i najważniejszą formą ewangelizacji jest poddanie się jej przez nas samych, osobiste nawracanie się i odnowa naszych struktur kościelnych w świetle Ewangelii. Niech nasza wiara i zaufanie do Boga nigdy nie słabną, zwłaszcza w tym pełnym wyzwań czasie. Jakich cierpień i przeszkód doświadczyłeś w twoim głoszeniu i życiu Ewangelią? Jak Pan Bóg podtrzymał Cię w twojej misji pomimo trudności?

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli ukazuje Boga, który odbudowuje swój lud, aby był świadkiem zbawienia wobec świata. Św. Paweł w Liście do Rzymian przypomniał o centralnym miejscu Pana Jezusa w dziele zbawienia. Ustanowiony przez Niego Kościół, nowy lud kapłański jest mostem prowadzącym ze śmierci duchowej do nowego życia. Każdy ochrzczony jest powołany do bycia narzędziem w ręku Boga dla uświęcenia tej cząstki ziemi, na której żyje, do pomocy tym, którzy osłabli w wierze, aby mogli się podnieść i odnaleźć na nowo żar, który Pan pragnie wlać w ich serca. Jak często dziękujesz Bogu za Kościół, za chrzest i za otrzymaną łaskę wiary oraz za dar zbawienia? Czy chcesz przyjąć zaproszenie Jezusa i być Jego apostołem w środowisku, w którym żyjesz?

Kazanie na Mszy Jubileuszowej w 25 rocznicę święceń ks. Rafała Działaka - kościół NSJ w Turku. Uroczystość Trójcy Przenajświętszej jest dla nas zachętą, abyśmy odkryli wielkość i bezinteresowność miłości jaką zostaliśmy umiłowani w Synu przez Ojca i przyjmując Ducha Świętego byli zaczynem jedności, pocieszenia i miłosierdzia. Sercem Boga i sercem człowieka jest relacja, więź komunii. Co jest przyczyną słabości, zepsucia czy nawet zerwania naszych relacji? Jak Trójca Święta pomaga nam odkryć prawdziwe więzi?

Dzisiejsza uroczystość Zesłania Ducha Świętego, nazywana w Polsce Zielonymi Świątkami, jest szczytem i zakończeniem okresu Wielkanocy. Obietnica Zmartwychwstałego Pana wstępującego do nieba zostaje wypełniona przez Zesłanie Ducha Świętego. On rodzi bogactwo różnorodności, która nie niszczy jedności, czyniąc ją piękną, uzdalnia uczniów do głoszenia Dobrej Nowiny Jezusa i daje początek Kościołowi. Czy jestem osobą, która tworzy komunię, czy też przynosi niezgodę? Gdzie mogę rozpoznać działanie Ducha Świętego we mnie i wokół mnie? W jakich aspektach naszego życia w rodzinie, w sąsiedztwie, w parafii, w Kościele i w życiu narodów potrzebujemy potężnego powiewu Ducha Świętego?

Dziś przeżywamy uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego i słuchamy słów Jezusa: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20b). Nieustanna, trwała, zawsze aktualna i wiecznie żywa obecność Jezusa w naszym życiu czyni nas zdolnymi do wypełniania wielkiego nakazu misyjnego, jaki nam pozostawił. Jakie jest Twoje doświadczenie bliskości Jezusa w codziennym życiu? Jak możemy uniknąć oddzielania bliskości z Bogiem od bliskości z bliźnimi? Jak możemy podtrzymać przy życiu ducha misyjnego w Kościele i w naszej parafii?

Liturgia słowa dzisiejszej niedzieli wprowadza nas w tajemnicę Ducha Świętego, który uzdalnia nas do miłości na wzór Jezusa, dzielenia się Dobrą Nowiną o Jego zmartwychwstaniu i dawania nadziei ludziom. To On pociesza w słabości i w trudnych chwilach, kiedy zmagamy się nie tylko z zewnętrznym zagrożeniem, prześladowaniem jak w czasach apostołów, ale i z grzechem i złem w naszym życiu i we wspólnocie Kościoła. Prośmy o Ducha Świętego, aby dopomógł nam odnaleźć na nowo drogę do Ojca, którą otworzył nam Jezus, do Ojca, którego miłość nadaje sens naszemu życiu i czyni z nas, ludzi rodzinę dzieci Bożych. Czy potrafisz być blisko ludzi, których kochasz? Czy doświadczyłeś pocieszenia płynącego od Ducha Świętego?

W dzisiejszej Ewangelii Jezus ukazuje swoją relację z Ojcem, do którego idzie, aby przygotować nam miejsce. On jest w Ojcu, a Ojciec jest w Nim. Jezus chce, abyśmy przez Niego weszli w tę przestrzeń miłości, jaką jest Jego komunia z Ojcem. On jest Drogą, Prawdą i Życiem. Czy wiara w Jezusa jest jednym z mieszkań czy samym fundamentem mojego życia? Jak możemy prowadzić młodych do odkrywania piękna życia przez wiarę w Jezusa?

Jezus zmartwychwstał i żyje. Tę prawdę Kościół głosi nieprzerwanie od dnia Pięćdziesiątnicy. Spotkanie z Jezusem Zmartwychwstałym uwalnia nas od lęku i od skupienia na sobie samych, daje nam pokój i wzywa do działania. Dzisiejsza Ewangelia ostrzega nas jednak, że można także łatwo zapomnieć o tym spotkaniu i wycofać się z powierzonej nam misji. Czym próbujemy przekonać samych siebie, że Bóg nie jest najważniejszy i co jest naszą wymówką, aby o Nim nie świadczyć? Jak możemy umacniać wzajemnie naszą wiarę w Zmartwychwstanie i pełnić powierzoną nam misję głoszenia Ewangelii?

Niech w święto radosne Paschalnej OfiarySkładają jej wierni uwielbień swych dary.Odkupił swe owce Baranek bez skazy,Pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy.Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy,Choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy.Mario, ty powiedz, coś w drodze widziała?Jam Zmartwychwstałego blask chwały ujrzała.Żywego już Pana widziałam, grób pusty,I świadków anielskich, i odzież, i chusty.Zmartwychwstał już Chrystus, Pan mój i nadzieja,A miejscem spotkania będzie Galilea.Wiemy, żeś zmartwychwstał, że ten cud prawdziwy,O Królu Zwycięzco, bądź nam miłościwy.

Liturgia Męki Pańskiej

Msza Wieczerzy Pańskiej

Niedzielą Palmową rozpoczynamy Wielki Tydzień, doroczny obchód misterium paschalnego Chrystusa. Błogosławimy dziś palmy, odczytujemy fragment o uroczystym wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i pragniemy naśladować tłumy, które wiwatowały na Jego cześć. Jak Pan Jezus wszedł do Jerozolimy, tak dziś przychodzi do każdego z nas. Oby nie okazało się jednak, że stoimy w tłumie, który woła: „Hosanna”, a za chwilę będzie wołał: „Na krzyż z Nim!”. Niech udział w dzisiejszej liturgii pozwoli nam wejść głęboko we wszystkie wydarzenia rozpoczętego Wielkiego Tygodnia. Prośmy o łaskę, abyśmy uczestnicząc w nich przeżyli z Panem Jezusem szczery żal za naszą niewierność i nieprawości po to, aby z radością przyjąć dar nowego życia, które ofiaruje nam Zmartwychwstały.

Od dzisiejszej, piątej niedzieli Wielkiego Postu zmienia się charakter tego okresu liturgicznego. Widoczny jest już horyzont męki Jezusa nad którym wznosi się krzyż, ale przez niego przenika także światło Zmartwychwstania. „Wyjdź na zewnątrz” to wołanie Jezusa do Łazarza, to wołanie do każdego z nas. Jezus wzywa nas do porzucenia tego co nas zabija i niszczy nasze życie, do wyjścia z grobu brakujących uczuć, nie danej miłości, przekreślonego życia, utraconej godności, do oddalenia się od odrażającego zapachu zapomnianej i wygasłej wiary, która zadowala się niejasnym wspomnieniem Boga. „Wyjdź na zewnątrz” to wezwanie do odkrycia prawdziwej miłości, która zwycięża śmierć. Jakie jest twoje doświadczenie śmierci, izolacji i odejścia od Boga i bliźniego? Czy doświadczyłeś Jezusa wyprowadzającego cię z twojego grobu?

Dzisiejsza, czwarta niedziela Wielkiego Postu – nazywana od pierwszych słów antyfony mszalnej na wejście: „Raduj się, Jerozolimo” Niedzielą Laetare, wyznacza połowę czasu pomiędzy Popielcem a Wielkim Czwartkiem. Wyjątkowość tej niedzieli podkreśla różowy kolor szat liturgicznych. W dzisiejszej Ewangelii widzimy proces, wewnętrzną przemianę, która dokonała się w niewidomym od urodzenia. Jego uzdrowienie przez Jezusa nie ogranicza się do fizycznego wzroku, ale odnosi się przede wszystkim do zdolności widzenia Jezusa i rozpoznania w nim Mesjasza. Jakie postawy lub sposoby myślenia czynią nas ślepymi na działanie Boga? Czy patrzę na świat jako człowiek przemieniony przez Chrystusa?

Program rekolekcji: http://parafiawieniec.pl/aktualnosci/rekolekcje-wielkopostne-11-13-marca-2026/Rekolekcje prowadzi: Ks. Michał Laskowski – ur. w 1987 r. we Włocławku, święcenia kapłańskie 02.06.2013, prezbiter diecezji włocławskiej, obecnie duszpasterz w Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech (Hanau-Fulda) oraz opiekun młodzieżowej Grupy Modlitewnej „Orły”, spotkającej się w Haus Concordia w Herdorf.

Program rekolekcji: http://parafiawieniec.pl/aktualnosci/rekolekcje-wielkopostne-11-13-marca-2026/Rekolekcje prowadzi: Ks. Michał Laskowski – ur. w 1987 r. we Włocławku, święcenia kapłańskie 02.06.2013, prezbiter diecezji włocławskiej, obecnie duszpasterz w Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech (Hanau-Fulda) oraz opiekun młodzieżowej Grupy Modlitewnej „Orły”, spotkającej się w Haus Concordia w Herdorf.

Program rekolekcji: http://parafiawieniec.pl/aktualnosci/rekolekcje-wielkopostne-11-13-marca-2026/Rekolekcje prowadzi: Ks. Michał Laskowski – ur. w 1987 r. we Włocławku, święcenia kapłańskie 02.06.2013, prezbiter diecezji włocławskiej, obecnie duszpasterz w Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech (Hanau-Fulda) oraz opiekun młodzieżowej Grupy Modlitewnej „Orły”, spotkającej się w Haus Concordia w Herdorf.

Program rekolekcji: http://parafiawieniec.pl/aktualnosci/rekolekcje-wielkopostne-11-13-marca-2026/Rekolekcje prowadzi: Ks. Michał Laskowski – ur. w 1987 r. we Włocławku, święcenia kapłańskie 02.06.2013, prezbiter diecezji włocławskiej, obecnie duszpasterz w Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech (Hanau-Fulda) oraz opiekun młodzieżowej Grupy Modlitewnej „Orły”, spotkającej się w Haus Concordia w Herdorf.

Lud cierpiący pragnienie i lękający się śmierci na pustyni domagał się wody. Mojżesz na rozkaz Boży uderzył w skałę i wypłynęła woda w obfitości. Skała była obrazem Mesjasza mającego się stać źródłem „wody żywej”, danej nie jednemu narodowi, lecz wszystkim narodom, aby każdy człowiek miał czym ugasić swoje pragnienie i „nie pragnął na wieki” (J 4, 14). Niech Pan Jezus, tak jak Samarytance, która spotkała Go zmęczonego i spragnionego przy studni, daje nam siebie i pozwala doświadczyć miłości. Jakie są pragnienia i lęki naszego współczesnego świata? Jak Pan odpowiedział na Twoje najgłębsze pragnienie?

W dzisiejszą drugą niedzielę Wielkiego Postu uczestniczymy razem z najbliższymi uczniami w tajemnicy Przemienienia Pańskiego. To misterium światła i nadziei. Chrystus na Górze Tabor zaprasza nas do wejścia w świetlisty obłok i pozwolenia, aby kontemplacja oblicza Bożego przemieniła nas. Naśladowanie Jezusa w Jego zaparciu się siebie prowadzi nas do Boga. Pełnienie Jego woli przemienia cierpienia w życie. Jak miłość do innych przemieniła twoje poświęcenia w radość? Jak możemy uczyć młodych, że prawdziwa miłość pociąga za sobą umieranie dla siebie?

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić” (Mt 5,17). Pan Jezus zaprasza nas do pójścia w naszym życiu dalej poza zwykłe wypełnianie prawa i do otwarcia naszego serca na Ojca, aby wraz z Nim czynić nasze życie bardziej sprawiedliwym i braterskim, bardziej ludzkim, wykorzeniając z niego wszystko co stanowi źródło grzechu. Jak różna jest Mądrość Boża od duchowej światowości? Jak możemy ukazywać innym prawdziwe znaczenie Bożych przykazań i dawać świadectwo braterskiej miłości, które będzie promieniujące i pociągające?

„Wy jesteście solą ziemi… Wy jesteście światłem świata” (Mt 5, 13-14). Te słowa Jezusa są dla nas wszystkich zaproszeniem i wyzwaniem. Jak możemy być solą i światłem dla naszego świata? Jak sprawić, aby blask miłości bijący od krzyża Chrystusa przeniknął wszystkie wymiary naszego życia wspólnotowego i społecznego?

Każdy człowiek pragnie szczęścia. W dzisiejszej Ewangelii Jezus mówi nam, że źródłem prawdziwego szczęścia jest Bóg, a drogami do niego jest osiem błogosławieństw. Jezus już przeszedł ich szlakiem i zaprasza nas do tego samego, abyśmy mogli stać się tak szczęśliwi jak On. Jak dążenie do szczęścia wyraża się w moim życiu? Co mnie naprawdę uszczęśliwia?

W dzisiejszej Ewangelii św. Mateusz opowiada o początku misji Jezusa. Jej częścią jest powołanie pierwszych apostołów. „Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi. Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim” (Mt 4,19-20). A my? Czy słuchamy Jego głosu? Czy jesteśmy gotowi zwrócić się ku światłu, którym jest sam Jezus, aktywnie naśladując Go w naszym życiu? W jaki szczególny sposób zaprasza nas On do udziału w Jego misji?

Nad Jordanem Jan odkrył, że Jezus to oczekiwany Mesjasz, Syn Boży i daje o Nim świadectwo. „Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym” (J 1,34). Czy mam takie samo poczucie, że Jezus jest tym, na którego czekałem, kto ofiaruje mi prawdziwe spełnienie i nie pozwoli upaść? Gdzie i w jaki sposób w mojej codzienności mogę dać świadectwo o Jezusie?

Wspominając chrzest Pana Jezusa w Jordanie, myślimy także o naszym chrzcie, który jest początkiem i fundamentem naszego chrześcijańskiego życia. W chrzcie Ojciec potwierdza, kim jest Jezus, umiłowany Syn, który staje się naszym sługą. Jest to również zaproszenie do ponownego odkrycia i życia naszym chrztem, który czyni nas Jego dziećmi i braćmi. Jak możemy nieustannie wzrastać w jedności z Jezusem i naśladowaniu Go? Jak możemy uczynić z chrztu celebrację i przekaz wiary?

Ewangelia (Mt 2, 1-12)Pokłon mędrców ze WschoduSłowa Ewangelii według Świętego MateuszaGdy Jezus narodził się w Betlejem w Judei za panowania króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: «Gdzie jest nowo narodzony Król żydowski? Ujrzeliśmy bowiem Jego gwiazdę na Wschodzie i przybyliśmy oddać Mu pokłon».Skoro to usłyszał król Herod, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrał więc wszystkich arcykapłanów i uczonych ludu i wypytywał ich, gdzie ma się narodzić Mesjasz. Ci mu odpowiedzieli: «W Betlejem judzkim, bo tak zostało napisane przez Proroka: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela».Wtedy Herod przywołał potajemnie mędrców i wywiedział się od nich dokładnie o czas ukazania się gwiazdy. A kierując ich do Betlejem, rzekł: «Udajcie się tam i wypytajcie starannie o Dziecię, a gdy Je znajdziecie, donieście mi, abym i ja mógł pójść i oddać Mu pokłon». Oni zaś, wysłuchawszy króla, ruszyli w drogę.A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się z powrotem do swojego kraju.

Trwamy w radości z narodzin Chrystusa, obchodząc drugą niedzielę po Narodzeniu Pańskim. Pozwala ona nam po raz kolejny wsłuchać się w słowa Prologu Ewangelii św. Jana. Można go odczytać jako deklarację miłości, która ujawnia się, dojrzewa do stania się ofiarą w ewangelicznej wędrówce, prowadzącej do męki i krzyża. Jest to droga na której Jezus objawia nam miłość Boga. Jaki jest twój sposób kochania i w czym chciałbyś go zmienić? Spróbuj przypomnieć sobie miłość Boga do ciebie: za co chcesz podziękować?

Ewangelia (Łk 2, 16-21)Pasterze pośpiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa oraz leżące w żłobie Niemowlę. Gdy Je ujrzeli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym dziecięciu. A wszyscy, którzy to słyszeli, zdumieli się tym, co im pasterze opowiedzieli.Lecz Maryja zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu. A pasterze wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli, jak im to zostało przedtem powiedziane.Gdy nadszedł dzień ósmy i należało obrzezać dziecię, nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał Anioł, zanim się poczęło w łonie Matki.

W Niedzielę Świętej Rodziny modlimy się słowami papieża Franciszka kończącymi adhortację Amoris laetitia (Radość miłości): „Święta Rodzino z Nazaretu, uczyń także nasze rodziny środowiskami komunii i Wieczernikami modlitwy, autentycznymi szkołami Ewangelii i małymi Kościołami domowymi”. Jak w naszych rodzinach możemy naśladować wiarę, prostotę i pokorę Świętej Rodziny? Jak możemy w sposób bardziej wiarygodny przekazywać wiarę naszym córkom i synom?

Wielbimy Cię, Jezu, zrodzony z Dziewicy,  I Twego Ojca, i Ducha Świętego,  Gdy dziś sławimy męczeństwo Szczepana  Uwieńczonego koroną zwycięstwa.

Niech nasze serca będą otwarte jak kołyska, aby Chrystus mógł narodzić się w każdej duszy tej nocy i stamtąd każde serce zaleje światłem—Święty Oscar RomeroWigilia 1977Pełnych światła i nadziei Świąt Bożego Narodzenia.

Niech nasze serca będą otwarte jak kołyska, aby Chrystus mógł narodzić się w każdej duszy tej nocy i stamtąd każde serce zaleje światłem—Święty Oscar RomeroWigilia 1977Pełnych światła i nadziei Świąt Bożego Narodzenia.

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia przyjście na świat Pana Jezusa z perspektywy świętego Józefa. Jest on wzorem wiernego sługi i jak Maryja powiedział Panu Bogu swoje fiat – „niech mi się stanie według twego słowa”. Uczy on nas umiejętności odczytywania i rozumienia znaków, jakie daje nam Pan Bóg oraz odpowiedzi na nie swoim życiem i współpracy z Emmanuelem w dziele zbawienia świata i człowieka. Jak możemy doprowadzić rozczarowanych ludzi, zwłaszcza młodych, do żywej wiary w Boga? Jak możemy przekształcić wiarę z czysto zewnętrznego zachowywania prawa w aktywne posłuszeństwo Bogu?

Adwent nie jest czasem napełniania naszych domów zbytecznymi zakupami, ale czasem odkrywania obecności Pana w każdym człowieku i w każdym wydarzeniu. Dzisiejszą, trzecią niedzielę Adwentu nazywamy niedzielą Gaudete – „Radujcie się!”, od słów z Listu Świętego Pawła do Filipian (Flp 4,4-5): „Radujcie się zawsze w Panu, raz jeszcze powtarzam: radujcie się! Pan jest blisko”. Liturgia dzisiejszej niedzieli zaprasza nas do lepszego i głębszego spojrzenia na rzeczywistość, aby nie poddać się zniechęceniu i odnaleźć na nowo radość i odwagę. Zniechęcenie jest cechą charakterystyczną naszych czasów, ale jest też wyrzeczeniem się Boga, oznacza rezygnację z dostrzegania Jego działania w historii. Czy jesteś zniechęcony (lub masz tendencję do zniechęcania się) i trudno ci mieć nadzieję? – Czy jesteś w stanie prosić Pana, aby uwolnił cię od uprzedzeń, aby zobaczyć działanie Boga w swoim życiu?

Dziś przeżywamy drugą niedzielę Adwentu. Słuchamy wołania św. Jana Chrzciciela: „Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” (Mt 3,2). Nawrócenie to rozpoznanie tego co nie działa w moim życiu, relacjach, ale także we wspólnocie, parafii, Kościele i zmiana sposobu życia i myślenia, aby powitać i przyjąć Boga, który wychodzi mi na spotkanie. Co chcesz zmienić, aby zrobić więcej miejsca dla Boga w twoim życiu? Jakie są sposoby myślenia i przyzwyczajenia, które chciałbyś zmienić?

„Światło nadziei”. Rekolekcje adwentowe. Rekolekcje prowadzi: ks. Andrzej Dobrzyński – ur. 10.01.1968 r. w Krakowie, święcenia kapłańskie 15.05.1993 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego, prezbiter archidiecezji krakowskiej, dr hab. teologii, absolwent Uniwersytetu Nawarry w Pamplonie, wychowawca w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (2000-2004), duszpasterz i spowiednik w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (2004-2007), od 2007 roku kierownik sekcji studium a w latach 2010 – 2025 dyrektor Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, autor książek „Kapłaństwo może być piękne. Twórcza moc ośmiu błogosławieństw” (2016) oraz „Synodalność Kościoła niepodzielonego” (2020), redaktor tekstów źródłowych Karola Wojtyły – Jana Pawła II wydawanych przez Fundację – Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu.

„Światło nadziei”. Rekolekcje adwentowe. Rekolekcje prowadzi: ks. Andrzej Dobrzyński – ur. 10.01.1968 r. w Krakowie, święcenia kapłańskie 15.05.1993 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego, prezbiter archidiecezji krakowskiej, dr hab. teologii, absolwent Uniwersytetu Nawarry w Pamplonie, wychowawca w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (2000-2004), duszpasterz i spowiednik w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (2004-2007), od 2007 roku kierownik sekcji studium a w latach 2010 – 2025 dyrektor Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, autor książek „Kapłaństwo może być piękne. Twórcza moc ośmiu błogosławieństw” (2016) oraz „Synodalność Kościoła niepodzielonego” (2020), redaktor tekstów źródłowych Karola Wojtyły – Jana Pawła II wydawanych przez Fundację – Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu.

„Światło nadziei”. Rekolekcje adwentowe. Rekolekcje prowadzi: ks. Andrzej Dobrzyński – ur. 10.01.1968 r. w Krakowie, święcenia kapłańskie 15.05.1993 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego, prezbiter archidiecezji krakowskiej, dr hab. teologii, absolwent Uniwersytetu Nawarry w Pamplonie, wychowawca w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (2000-2004), duszpasterz i spowiednik w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (2004-2007), od 2007 roku kierownik sekcji studium a w latach 2010 – 2025 dyrektor Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, autor książek „Kapłaństwo może być piękne. Twórcza moc ośmiu błogosławieństw” (2016) oraz „Synodalność Kościoła niepodzielonego” (2020), redaktor tekstów źródłowych Karola Wojtyły – Jana Pawła II wydawanych przez Fundację – Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu.

„Światło nadziei”. Rekolekcje adwentowe. Rekolekcje prowadzi: ks. Andrzej Dobrzyński – ur. 10.01.1968 r. w Krakowie, święcenia kapłańskie 15.05.1993 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego, prezbiter archidiecezji krakowskiej, dr hab. teologii, absolwent Uniwersytetu Nawarry w Pamplonie, wychowawca w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (2000-2004), duszpasterz i spowiednik w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (2004-2007), od 2007 roku kierownik sekcji studium a w latach 2010 – 2025 dyrektor Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, autor książek „Kapłaństwo może być piękne. Twórcza moc ośmiu błogosławieństw” (2016) oraz „Synodalność Kościoła niepodzielonego” (2020), redaktor tekstów źródłowych Karola Wojtyły – Jana Pawła II wydawanych przez Fundację – Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu.

„Światło Nadziei”. Rekolekcje adwentowe. Rekolekcje prowadzi: ks. Andrzej Dobrzyński – ur. 10.01.1968 r. w Krakowie, święcenia kapłańskie 15.05.1993 r. z rąk ks. kard. Franciszka Macharskiego, prezbiter archidiecezji krakowskiej, dr hab. teologii, absolwent Uniwersytetu Nawarry w Pamplonie, wychowawca w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Krakowskiej (2000-2004), duszpasterz i spowiednik w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach (2004-2007), od 2007 roku kierownik sekcji studium a w latach 2010 – 2025 dyrektor Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, autor książek „Kapłaństwo może być piękne. Twórcza moc ośmiu błogosławieństw” (2016) oraz „Synodalność Kościoła niepodzielonego” (2020), redaktor tekstów źródłowych Karola Wojtyły – Jana Pawła II wydawanych przez Fundację – Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu.