Yağmur- Oe Mitsuo/ Hırsızların Dansı- Mary E. Pearson/ Çocukluğumuz- Sezai Karakoç

Babacığım, Senin acı günlerini düşüne düşüne yürüyorum En acı gününde bir şeylerden haberim olmaksızın, Yabanî üzüm toplamak için dağda bulunmam gerekmişti Sık sık bana derdin ki, "Sakın ekşi korukları yiyip te "Dişlerini kamaştırma..." Ve biz küçükler için dua edip, "Bana söz verdiler Tanrı'm "Bir daha üzümleri "Olgunlaşıncaya kadar "Bekleyecekler..." derdin. Yüzün, - Ne zamanki ve neredeki halindir bu hatırlamıyorum - Gözyaşları ve gülümseyişle şimdi geri geliyor bana. Ben 42 yaşındayım bugün Senin 42 yaşında olduğun günleri düşünüyorum O günlerde ben 13'ündeydim Ben 15'indeyken büyük bir yağmur bastırmıştı. Silip süpürmüştü evleri Pek çok insan ölmüştü Sen diyordun ki: "Nuh'un gemisi gibi bir gemiye ihtiyacımız var şimdi." Biz kardeşler, titreşerek birbirimize sarılıyorduk. Şimdi akıl erdiriyorum ki, sen o felâketi yenmeğe çabalamış Ve ölmüştün. Sen ölünce babacığım Hüngür hüngür ağlamıştım Daha 15'imdeydim çünkü. Bugün bile, Seni düşündükçe Evine saçından - tırnağına kadar sırılsıklam dönen 15'inde bir çocuğum babacığım. Arka sokağa girer girmez anlamalıydım aslında. Babam beni her zaman uyarırdı. Eğer işler yolunda gitmeyecekmiş gibi, hissedersen muhtemelen gitmeyecektir. İçgüdülerine güven. Bana sorsalar, deseler ki, ne öğrendin? Onlara derim ki, iki şey öğrendim. İlk olarak insanlara kırılmamayı mesela. Eğer bir insan seni kırıyorsa, ya sana anlatmak istediği ama anlatamadığı bir söyleyeceği var, ya da daha önceki işaretleri anlayamayarak hayatında rolü biten birini ısrarla hayatında tuttuğundan dolayı, ilişkinin kopması için dozu artan bir vesile var. Ya da seni üzen kalp, seninle aynı yoğunlukta değil, derinliğiniz aynı değil. Kalp sağırlığı var. Neyin iyi, neyin kötü olduğuna insanların söyledikleri ve yaptıkları değil, benim yüreğim karar verir. Yalnız anlayamadığını yapamayacağını bilir insan. Anlamak, yapabileceğini duymaktır. Şimdi büyüdüm. Yaşamın zor olduğunu biliyorum. Ve hayatı daha dayanılır kılmak için “kötü” yollara başvuran daha hassas insanlara kızmamak gerektiğini de. İnsanlar sevdikleri şeyleri yok etmeye, sonra da yok ettikleri şeyi yeniden sevmeye meraklıdırlar. Neden bazı evlerin içinde odacıklar olduğunu şimdi anlıyorum; babanın canı bir yere gitmek istemesin diye. Çünkü öyle zamanlar oluyor ki, ne olursa olsun, insanın hiç olmazsa bir yere gitmesi gerekiyor. Annem bana gülü şöyle öğretti Gül, O'nun, O sonsuz iyilik güneşinin teriydi Annem gizli gizli ağlardı Ağaçlar ağlardı, Gök koyulaşırdı, güneş ve ay mahpus Babamın uzun kış geceleri hazırladığı cenklerde Binmiş gelirdi bir kırata Güneş kaçardı, ay düşerdi, yıldızlar büyürdü