Yağmura Kaçan Şairler- Bercesteler/ Manastırlı Hilmi Beye Birinci Mektup- Edip Cansever

Yaz yağmuru sıcak, Nasıl ki ağır bir damla düştüğünde, sarsılır tüm yaprak, İşte öyle sarsılır yüreğim sen düştüğünde içime Kırık ikindiler üstüne, Kuşkulu bir yağmur yağıyordu Yağmurlar yağdı ve hiç dinmedi Her biri, saydam çiçeklenen saçında Öksüzdüm, Ben bir buluttum öldüğümde, Yağmur olacak kadar kelime yoktu elimde İyi ki bilmiyor kalabalıklar Yağmura bakmayı cam arkasından Unutmak istemiyordum oysa. Güzel kalan yaralar da vardır çünkü… Limon kokulu, yağmurlu kadınlar vardır. Hiç unutmayan kadınlar vardır… limon kokulu… Herşeye rağmen… yağmur kalan kadınlar vardır… Öpücüklere fazla benzediğinden, Yağmur damlalarını kıskanırım Hiç kimsenin, yağmurun bile Böyle küçük elleri yoktur Büyük konuşmamalı insan, birgün yenilebilir Issız bir patikanın, dar bükümünde neler bekler insanı? Kimler karşılar? Belki güneş yağmuru, Belki çığ... Yağmur ormanlarında her ağaç konuşamaz, Yağmurun kederle yağdığı her yerde, Üşüyen resimler düşer kalbime Acı dindi diyorum bazen yağmur dindi der gibi …Bende hiçbir şey yok bir çığlıktan başka… yosun… …denizaltı odaları… Bir yağmur yatağından başka… Yağmurdan bir ev yapsam sana, Kış güneşinden bir balkonu olsa Dönmeyen kuşlar yüzünden, Tutup bir uzaklığı sevdim; Ama kuşlar, döner uzun yağmurlardan sonra bir gün Bugün hiçbir söylediğimin anlaşılmadığı gündür: Yağmurlar yine güzel, ellerin de Bir yağmur hükmü olacağım Mutluluğu, pişmanlığı bir bileceğim Yağmur durdu, Ve şimdi kış bitiyor Oysa kimse yokmuş dışarda İçim, dışıma vuruyor Ve yağmur burada kopan bir inci gibi yağar İşte şu yağmurlar, işte şu balkon, işte ben İşte şu begonya, işte yalnızlık İşte su damlacıkları, alnımda, kollarımda İşte, yok oluşumdan doğan kent Hiçbir yere taşınıyorum, Ve, kendime sızıyorum yalnız...