Yağmurla Aramda Bir Bağ Var Ki Benim/ Tesirsiz Parçalar- Ali Lidar

Tamamen kafayı yemediysem eğer, yağmurdan... Küçükken, deli olurdum yağmur yağdığı zaman. Hemen kendimi dışarı atıp, damlaların altında dolaşmak en büyük eğlencemdi. Ama annem neredeyse hiç izin vermezdi buna. Neydi beni her yağmurda büyüleyerek dışarı çeken? Hiç bilmiyorum... Yıllar geçti. Hayli büyüdüm. Ve ben ne zaman duysam, gök gürlemesini duysam, ya da su sesini duysam, hemen atıyorum kendimi dışarı. Nerede olursam olayım. Saat kaç olursa olsun. Hele ciddi bir yağmursa yağan. En geniş su birikintilerine atlıyor, ayakkabılarım su dolana kadar bu oyundan hiç vazgeçmiyorum. Aradığım bir şey var yağmurda kesin. Ne olduğunu hala bilmediğim bir şey. Ama var. Bazen yağmur bana, bütün sorunları çözecekmiş gibi geliyor. Yağmur altında yapılacak tek bir konuşma, bütün yanlış anlamaları ortadan kaldıracak gibi geliyor. Mecburiyetler, imkansızlıklar, kızgınlıklar...Yağmur değince üzerlerine, hepsi halledilebilecek gibi geliyor. O yüzden de bir umut diyerek belki de, yağan hiçbir yağmurun bensiz yağmasına tahammül edemiyorum... Az önce başladı yağmur... Ne zaman umudun azalsa, seç bir yıldız, yukarı bak Oturduğum park bankından tepeye kaldırıyorum kafamı, bin tane yıldız görüyorum. Her birinin ayrı hikayesi var sanki. İlk utandığı yeri nasıl unutur insan? Bilim adamları bu yıldızların bazılarının çoktan sönmüş olabileceğini, sadece ışıklarının bize geç ulaştığını söylüyor. Doktor sigarayı azaltmamı söylüyor, annem ara sıra uyumamı söylüyor. Herkes haklı, herkes doğru söylüyor. Çoktan sönmüş olabilecek yıldızlara isim koymaya çalışıyorum telaşla. İnsan ilk utandığı yeri nasıl unutur? Bunun cevabını bulursam, sıra şu soruya gelecek. İnsan en son utandığı şeyden nasıl kurtulur? Unutmak ve hatırlayamamak arasındaki fark kadar keskindir. Sıkıntı ve huzursuzluk arasındaki fark. Sıkıntı korku gibidir, huzursuzluk ise kaygıyı andırır. Ve korkularla baş etmek, kaygılarla baş etmekten çok daha kolaydır. Üzülüyorum ben her şeye. Ota, böceğe, çiçeğe (insan hariç) , çocuklar dahil. Canımın sıkıldığı yerde, bir daire çiziyorum kendime oyuncaklarımdan. Ama bir şey eksik, taa bebeliğimden beri, hep bir şey eksik hep bir şey eksik hep... Kafan mı daha karışık, saçların mı? Dedi bir adam bu akşam. Sustum öyle, bilemedim ne versem cevap! Ben bir şey yapmadım. Yani bunun için özellikle bir şey yapmadım. Okuduğum ilk kitaptan beri bu böyle oldu hep. Yani kendimi birdenbire böyle buldum. Bak mesela bu cümleler bile tam olarak benim değil. Kahramanı kitap okumaktan kafayı yemiş bir romandan aldım çoğunu! Sen, ait olduğun yeri biliyorsun. Ama görünmez zincirlerle olduğun yere zincirlenip bırakılmışsın. Neden? Çok mu yalnızdın? Herkes kitap okur, etkilenir. Sonra kitabı kenara koyup spora gider, televizyonu açar, sevgilisiyle buluşur... Ne bileyim yapar işte bir şeyler. Sen niye hapsettin kendini kağıt duvarların arasına? Ben, niye ağlıyorum peki? Çünkü kaybolduğumu hissediyorum. Kayboldum mu gerçekten yoksa kaybolan bir kitap karakterinin acısını mı yaşıyorum? Bunu bile bilmiyorum... Bana güzel bir şey söyle! Yoksa ben, moralsiz bir kirpi kadar tehlikeli olurum Bana gerçekten güzel bir şey söyle Söyle... Yoksa oyalanacak saçma sapan şeyler bulurum Beni günlük konuşmalarla geçiştirme sakın Acele et! Fazla zamanımız yok Derhal güzel bir şeyler söylemen lazım Söylemezsen, hatırladığım her şeyi unuturum.. Tam burada son tramvay hareket etti susun, susun (fısılda) Biraz zaman geçer, Sonra bir bakarsın hiç yaşanmamış gibi oluruz Yaşantıyız şimdilik, evet, canımız yanıyor hala... Ama zaman büyülüdür, her yaşantıyı anı yapar O yüzden söylediklerimi boşver.... Gövdene iyi bak Öfke geçiyor. Korku geçiyor. Acı geçiyor. Zaman da. Ve başka şeyler de elbet. Her şey zamanla geçiyor ve zaman da her şeyle geçiyor...