Yağmurun Şarkısı- Bedr Şakir Seyyab/ İki Şiir- Nucûm El-Gânim

Gözlerin iki hurma ormanıdır seher vakti Ya da ay ışığının uzaklaştığı iki balkon Gözlerin, gülünce yapraklanır Bir nehrin üstünde gezinen ay gibi, ışıklar raks eder Gözlerin, şeffaf kederden bir siste batıyor Akşamın, ellerinin okşadığı bir deniz gibi İçinde kışın sıcaklığı, Güzün titreyişi Öyle her yere seyahat eden bir yolcu değil bu Bu şehirde, sokaklarda yalpalıyor günler Bizler diriyiz… Zannediyorum ki, günlerde yürüyoruz Ve yazıyoruz Emin olmak istiyoruz İçinde ölüm ve doğum, İçinde karanlık ve ışık Ruhumda, ağlayışın ürpertisi Vahşi bir heyecan kucaklar göğü... Aydan ürken bir çocuğun heyecanı gibi Yaylı bulutlar, diğer bulutları içiyor Ve damla damla eriyorlar yağmurda Üzüm bağlarının arşında çocuklar kıkırdıyor Ve kuşların sessizliğini gıdıklıyor ağaçlarda Yağmurun şarkısı Yağmur… Yağmur… Yağmur… Akşam esniyor ama hâlâ bulutlarda Döküyor bütün ağır gözyaşlarını dökebildiği kadar Bir çocuk sayıklıyor sanki uyumadan önce Annesinin döneceğini söylüyor –Ki yoktur bir yıldır yanında uyandığında- Sorunca nerede olduğunu, Yarın dönecek diyorlar her seferinde– Oysa fısıldaşıyor arkadaşları: Oradaydı annesi Tepenin eteğinde uyuyor bir lahit gibi Kendi toprağından yiyor, yağmurdan içiyor Ağızlarımızı dolduruyor toz, Güneş artık görünmüyor Böyle yapması gerekiyor… Sanki kederli bir avcı toplayıp bütün ağlarını, lanet okuyor suya, Kadere Ve şarkılar serpiyor ayın battığı yere Yağmur… Yağmur… Bilir misin, hangi hüznü gönderir yağmur? Nasıl hıçkıra hıçkıra dökülür oluklar? Nasıl yitik hisseder yağmurda tek başına kalan? Sonu yoktur bu yağmurun... Akan kan gibi, açlar gibi Aşk gibi, çocuklar gibi, ölüler gibi Ve gözlerin, yağmurla dolaştırıyor beni... Ve şimşekler Körfezin dalgaları boyunca Sahilleri yıkıyor yıldız ve sedeflerle Aydınlanacakmış gibi oluyor bir an Körfeze haykırıyorum: Ey Körfez! Ey inci! Sedef ve ölüm bahşeden! Geri dönüyor sesim Ey Körfez! Duyar gibiyim yıldırımlarI Duyar gibiyim yağmur içen hurma ağaçlarını... Köylerin inleyişini duyar gibiyim Gecenin içinde, sevimli bir yolcunun yüreği geziniyor Yolun üzerinden renkli bir yağ akıyor O bir derviş olup susacak Biz dönüşü olmayan nehirlere bırakacağız Yazı gördük mü biz, ben denizi mahrem sanan Yağmuru bildiğine utanan... Yağmur… Yağmur… Yağmur… İnsanlar da dönüyor etrafında Gök, bulut olur Yağmur olur Kimi zaman, belki yağdığına pişman olur