Yaklaşık Olarak Adam- Tristan Tzara

Ağır pazar örtmüş kaynayan kanı, Haftalık ağırlık çömelmiş kaslarına, Kendi içine düşmüş nedensiz Çalan çanları bulmuş Ve biz de mutlu olacağız zincir sesleriyle Çanlarla birlikte içimizde çaldıracağımız... Bizi kamçılayan bu dil ne? Neden ışıkta irkiliyoruz? Sinirlerimiz, zamanının avuçları içinde Ve kuşku, geliyor tek bir renksiz kanatla Açılmış, buruşuk bir kağıt gibi, Bir başka yaşın armağını gibi... Çanlar çalıyor nedensiz Ve biz de... Tüm hareketlerimiz kontrol altında, Hiçbir şeyimiz yok gizli saklı. Irmağın suyu yatağını öylesine yıkamış ki, Eski değişikliklerin altı oyulmuş... Dinlenmeyi veya eğlenmeyi gerektiren, Sabahın iliğine bir çiçek gibi vidalanan, Gülümsemenin kaygılı zenginliğini veren, Günün getirdiği aydınlık veya kuşkulu görüntü Elektriğe dokunmalar, Titremeler, Sarsılmalar Serüvenler, Ateş, Gerçeklik Veya kölelik, kentin kaldırım taşlarında kullanılmış... Irmağın suyu yatağını öylesine yıkamış ki, ışık bile kayıyor düz dalgada Ve kayaların keskin parıltısıyla düşüyor dibe Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de... Kendimizle birlikte taşıdığımız kaygılar, her sabah giydiğimiz iç giysilerimizdir bizim. ''Bir hüznü en iyi anlatan şey, Sessizliktir." Yuvarlak görüntülerin banyosunda arınmış, Bakış açılarının yok edildiği denizlerin yakınında, Tedirgin sertliklerin dağları üzerinde, Kederli uyuşuklukların kentlerinde kimsenin asla duymayacağı bir hakikati söyleyen yalnız bir hayaletti o Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de... Gidişlerle gidiyor, Gelişlerle geliyoruz ''İçinde bir şey ölmüştü.'' -"İçine ulaşamazlar," demişti kız. Korkuyorum! Ölümü taşıyorum Eğer ölürsem, Ölümdür beni görünmez kollarıyla taşıyacak olan Çanlar çalıyor nedensiz ve biz de....