Yalnız Ölüm Susar- Tuncay Çelik

Sevinci üstlenen bir şeydi bu Karanlık gecenin yıldızları gibi, tam bir kopukluk oluşurken Orada yeni bir şey doğuyor Haykırıyor tükenmezliğini Bekliyor yola çıkmaya hazır bir gemi gibi Belki dünkü gibi çıkagelirse ve bulursa acı birimizi Unutma: "yalnız ölümdür susan, yaşam sessiz değildir asla" Her şey gölgeler kadar aydınlık olsa da Oradayız biz: yaşamda.. Ve duvarlara asılı resimler değişti. Sürükleyip götüren neydi geceyi Biraz öfkeli kabullendik her şeyi? Gözden kaybolup yitirmeler, suskunlaştırdı çığlık çığlık Bir yeşil sürüyor ağaçtan, Damlalar düşüyor yağmurdan Ağır ve soğuk Dağılıyor durmadan... Sürekli o sonsuzlukta beliyor bir türkü Susmak bilmiyor duyulmadan Gökleri getiriyor ısıtıp, Toprağı getiriyor sonra, Sonra...yeşiller Ve çiçeklerle geliyor bak, bahar Karanlıkta yürümeye alışamayız, El yordamıyla bulunmaz ki yitirdiklerimiz, Düşer geceden karanlık, Güneşte belirmez yaralar, Bir daha aramayız sanırız, Öyle değil...(gülümse) Şimdi bir deniz gerekiyor bize, Dalgaların uyumla hareketi, Ve kırılıp köpürmesi kıyılarda Oynatması kumları, Parçalaması ağır kayaları, Bilinmesi gereken sonsuzluk: değişim Her şey değişir, sürekli değişir Başında esen rüzgarlardan sürüklenip gelen, Acı birikmiş bir buluttan yağan yağmurun, boşalan bilincin yeniden kazanılması gibi... Bir şey beliriyor... Bir şey daha beliriyor Karanlıkları tuttu aydınlık, Hazırdık hepimiz bildiğimiz türküler dilimizde yürümeye.. Biliyoruz, zaman hiç geri dönmeyecek Son vermeyi bilmeksizin Biz hep, biraz biz kalacağız Başka bir yol olmadığından değil Çünkü öyle Yaşam bilmez sessizliği Yalnız, ölüm susar Durur hiç konuşmadan Bak...gözlerimizden okunur mu? En son ne zaman yitirmiştik umudu? Nasıl bulmuştuk sonra o rüzgarla gelen bulutu? Baharda açan bir alaca menekşenin sesiydi duyulan: "Dönüp geldim işte gizemle Yapraklandım çiçek açtım bildiğim yerde İlk uyandığımda duydum yağmurun sevincini Damlalar düşerken toprağa Yaşam sevdaların en deriniydi" Duymuştuk önce, Sonra görmüştük de En deriniydi sevdaların yaşam Kaç kez başlamıştık yeniden.. Her seferinde daha ileriden başladık yürümeye Ölüm sustu işte - hiç konuşmadı aslında -