Yalnızlığa Düşkünlük- Cesare Pavese

Akşam yemeği yiyorum biraz aydınlık pencerede. Oda kararmış, gökyüzü görünüyor. Dışarı çıkınca geniş kırlığa götürür dingin yollar az sonra. Göğe bakıyor ve yiyorum Kim bilir, şimdi kaç kadın yemek yiyordur gövdem dingin; sersemleştiriyor gövdemi iş ve her kadın. Dışarıda akşam yemeğinden sonra, yıldızlar gelip Geniş ovanın toprağına dokunacaklar. Yıldızlar canlı, değersiz ama bu bir başına yediğim kirazlar. Göğü görüyorum. Biliyorum ama paslı çatıların arasında parıldayan ışıkları Ve altında yapılan gürültüleri. Her şeyden ayrı duyan gövdem, Koca bir yudumla bitkilerin ve ırmakların Tadını alıyor Biraz sessizlik yetiyor, her varlık kendi gerçek yerinde duruyor, gövdemin duruşu gibi. Sessizliğin uğultusunu dağıtmaksızın, duygularımın önünde her varlık yalıtılmış. Damarlardan geçen kanımı bildiğim gibi, her varlığı karanlıkta bilebilirim. Tüm varlıkların akşam yemeği, koca bir suyun otların arasında aktığı yerdir ova. Kımıltısız yaşıyor her bitki ve her taş. Bu ova üzerinde yaşayan her varlığın damarlarını, Beni besleyen besinleri dinliyorum.