Yalnızlık- Murathan Mungan/ Tehlikeli Oyunlar (IX)- Oğuz Atay/ Küfrüm Aşar Edebimi- Nursen Yıldırım/ Bir Çiçek Sergicisi Der Ki- Edip Cansever/ Ay Gölü- Şükrü Erbaş

''Bir oyunun içinde olduğunuzu, oyunu kuran müsade ettiğinde öğrenirsiniz. Oyun, oyunu kuran istediği zaman bitmiyorsa, asla gerçek bir oyun değildir.'' Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum. Ne tuhaf, vaktim olmazdı Yalnızlığı bunca bilirken, kendimi hiç yalnız sanmazdım Çevremde hep birileri vardı Ben, hep birilerinin yanındaydım Günler, belirsiz bir gelecek için nerdeyse kendiliğinden hazırlanırdı Aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla, kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısındaydı hayat Bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı Bazı evlerden taşınırdık, Bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza Bazı mektuplar alırdık Bazı sözler, Bazı çiçek selamları Sonraları, bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık Babam otuz beş yıldır gelmiyor Annem otuz beş yıldır ölüme inanmıyor. Küçük alınganlıklardan, büyük dargınlıklara Vazgeçişler Unutuşlar Kayıplar... Acaba dünya mı eskiye oranla daha kötü oldu, bense daha iyi; Yoksa eskiden kör müydüm? Dünyayı mı umursamıyordum ? Kelebek yükseklerde uçarken kanatlarının kırılacağını bilmiyor muydu? Bir türlü sonuna gidemiyorduk rüyalarımızın. Korkuyorduk. Korkuyordum. Hayallerinde bile korkar mı insan? Hayallerinde bile kadınlar, insanı azarlar mı? Hayallerine bile hükmedemez mi insan? Böyle yerleri atlıyordum....Neyse...Bazı ayrıntılara girmiyordum. Oysa, ayrıntılara inilmezse, insan sonuca nasıl ulaşılabilir? Anlatacaklarım çok Öyle şeyler gördüm ki, Hiçbir göz hak etmezdi böylesini Yorgunum. Şu odanın kapısından dışarı adım attığım an, gülümsemek zorunda olmaktan sıkılmış Sanki bir daha hiçbir şey bana nefes aldırmayı sevdirmeyecek Sanki bir daha hiç kimse bu yolda yürüsün istemeyeceğim benimle Sanki bir kez daha yenilmekten korkuyor gibiyim... Ve sanki, bir defa daha düşersem, bir daha ayağa kalkamayacak kadar güçsüz Geçen gün gördüm Acımayı unuttum Sevinmeyi unuttum Ben, her şeyi artık unutuyorum... Yaprağa inanırım ben Yağmurun yağmasına Bozkırın avucunda, akan parmak suya Havaya atılan ateşin yere düşmesine Bir köpeğin havlamasına... Adres arayan birinin, gittikçe artan kaygısına Alın çizgisine...Ben inanırım Susan babalara Annelerin yaşama telaşına Bir çocuğun beklerken, terleyen yüreğine Yolların tükenmez birer hasret katarı olduğuna... İnanırım ölümün bir gün bizi de güzelleştireceğine