Yangın- Edip Cansever/ Şanslı Yara- Blue Sky/ Abraham Lincoln'dan Oğlunun Öğretmenine Yazılmış Mektup

Şehrin arka sokaklarını geze geze ben bir başıma Düşlerimi yiyip bitirdikten sonra geldim Kimselere görünmeden geldim Simsiyah oldu gözlüğümün çerçeveleri Yine de aynı şarkını söylüyordun yıldızlara bakarken Hayat neydi ki? İşte böyle bir şeydi... Ben bir bilinemezciydim Ve hava sıcaktı Gömleğimin kollarını yukarı sıvadım Dirseğimden sonrası beyazdı, Beğendim Sonra mavine bürünmek isterken dalgana kapılıp, köpükler içinde kıyına savruldum. Beyazlar içinde de çok güzeldin. Hiç kimselerin ilgisini çekmeyen bir şiirin içindeydim Kim bilir? Belki bu şiir bendim. Sabahlarınız gibidir beni sevmek, Beni sevdiniz mi, yangındır artık parmaklarınız Eğer başka bir duyguyla donatılmış olsaydım, Mesela nefreti bilseydim, Ya da her şeyi yakıp yıkacak olan o öfkeyi, Hiç olmazsa bir tutam merhameti içimde saklayabilseydim, Yarama saygı duymayı bilecektim... Ama suçum büyüktü Kalbim kırılınca Dilim, acıyla haykırmıştı Öfkem içimden çağlayınca, Sevgim, ihanetle kabarmıştı Üzgünlüğüm ve pişmanlığım kapıyı çalınca, Kötüydü içimdekinin artık adı, Elinden kutulamadım... Karanlığın ortasındaki siyahtım Ölçülemeyecek kadar kısacık bir süre için, Sonunu düşünemeden, sana meydan okuma gafletine düşmüştü dudaklarım Aslında, Şeytana uydum diyemem... Hele ki, kendimi kandırmalar da artık gidilemeyecek kadar uzaktaki yollar olmuşken İçimde bir şeyler yapma isteği var, farkındayım... Ama içimde hiçbir şeye hali kalmamış başka bir ben daha var Güzele dair her duyguyu sıfırlayan öyle bir yara vardı ki içimde, Karanlığımı kanatmak dışında başka bir şey yapamadım... Çünkü ben olmaması gereken bir zamanda, çok ama çok şanslıydım Ben, yarama yenildim Oracıkta yanacak olan yarama Eğer bu kadar şanslı olmasaydım, Sevmeyi sevmek gibi, Nefreti nefret gibi, Öfkeyi öfke gibi hissedebilirdim... Ama beceremedim... Dünya çok çirkin...Ama sen çok güzelsin.... Eğer yapabilirsen, ona kitapların mucizelerini öğret. Fakat ona sessiz zamanlar da tanı... Gökyüzündeki kuşların, Güneşin altındaki arıların, Ve yemyeşil yamaçtaki çiçeklerin ebedi gizemini düşünebileceği. Okulda hata yapmanın, hile yapmaktan çok daha onurlu olduğunu öğret ona. Ona kendi fikirlerine inanmasını öğret. Herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi. Tüm insanları dinlemesini öğret ona, Fakat tüm söylediklerini, gerçeğin eleğinden geçirmesini, Ve sadece iyi olanları almasını da öğret. Eğer yapabilirsen, üzüldüğünde bile nasıl gülümseyeceğini öğret ona. Gözyaşlarında hiçbir utanç olmadığını öğret. Ona kuvvetini ve beynini en yüksek fiyatı verene satmasını, Fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret. Uğultulu bir insan kalabalığına kulaklarını tıkamasını öğret ona... Ve eğer kendisinin haklı olduğuna inanıyorsa, dimdik dikilip savaşmasını öğret.