Yarım Kalan- Bülent Parlak/ İçimiz Hep Hoşçakal Ülkesi- Gül Tuba Çıtışlı/ Tutuklu- Ahmet Arif/ Scenery (Manzara)- Ashmute/ Aşk- Özdemir Asaf

Her günü fırsat bilip, umuda gözlerini açan herkese günaydın İnsan önce bakışlarından yaşlanıyor, alışacaksın Alışacaksın yüzünün meydanlarda gevezeler tarafından hırpalanmasına Bir çocuk gitmediği şehirleri terk edecek, Erteleyeceksin sevinçlerini İçime sığdıramadığım bir merakla, İçine sığamadığım odamın camına her tırmanmaya kalktığımda, dünyayla arama girdi perdeler O günden beridir, tüllerden ve perdelerden ve cam önü çiçeklerinden hep nefret ettim Bu odada bir şey var, mühim bir şey. Bu dünya soğuk. Rüzgâr genelde ters yöne eser. Limon ağaçları kurur. Bahaneler hep hazır. Güzel günler çabuk geçer. İçimiz hep bir hoşçakal ülkesi.. Mağlup mu desem, mahcup mu? Ama ikisi de değil, Ben garip, sen güzel, dünya umutlu... Öyle tuhafım bu akşamüstü. Beni nasıl istersen öyle çağırabilirsin Hiçbir şey söyleyemem Farklı bir dünya... Biliyorum. Gözlerim surat asmanın riskinde olsa dahi, Uzun zamandır arkanda yer alıyorum. Nasıl gözlerinde olabilirim? Çok yalnız bir düşün içindeyken bile, Senin için burada bekliyor olacağım. Sonsuza kadar dağılmışçasına Lütfen beni ara Kalbim donsa da, ruhum seni hiç unutmayacak Adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde Yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu Muhtemelen sonsuza kadar sürer bu. Başka kim olsa sıkılır, annem sıkılmaz. Tanıdığım tek büyücü sensin...Elinden her şey gelir senin. Tekrar doğursan beni? Beni tekrar çocuk yapsan? Çok üzdüler beni anne, kızsana hepsine... Büyümüşüm ben, öyle söylüyor herkes. Öyle mi gerçekten? Dizlerin...Başımı yaslama mesafesinin uzağında mı gerçekten? Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki, Bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum. Bu çağın içinden, evde kavga olunca kulaklarını tıkayıp avaz avaz şarkı söyleyen bir çocuk gibi geçip gitmek istiyorum. Arzulanan bir şeyin kaybedilmesi, istenmeyen bir şeyin yaşanmasıdır. Bazen gönül yorgunluğudur En çok sonbahara ve gecelere yakışır. Çünkü hüzün, hisleri olanların harcıdır. Sözcükler anlamını her zaman yitirirdi ama yeminler tutulmak için edilirdi Bir şeye birlikte ağlamak için insan olmak yeterliyken, bir duruma birlikte gülebilmek için aynı kültür havzasının akarsuyu olmak gerekirdi Ağlamak için hissetmek gerekliyken, gülmek için anlamak da gerekirdi Aslında çok soru sormak, cevapları duymamak için zaman kazanmak gibi oluyor Benzemiyor artık hiçbir şey bildiklerime Renk değişiyor çünkü Kalmak zorundayım burada. Üzerimi örtmek ve beklemek zorundayım. Yokmuşum gibi yapmak ve sızım sızım sızlamak zorundayım. Dünyanın kirli yüzünü silmek istedim. Pirüpak bir alnı öpmek ve reklam panolarını kaldırımlardan sökmek istedim. Devletler ve insanlar arası diplomasiden tiksindim. Kin tutmadım...Böylece hayata tutundum. Yıldızım parlar, sanma ki söner. Bana çok daha sıkı sarıldı. Sanki kaçıp gitmemden korkuyormuş gibi sarıldı. Ama senden kaçamadım. Seni yok sayamadım. Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin. Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin. Bir ısıtır, bir üşütür, bir ağlatır, bir güldürür. Sen hem bir hastalık, hem de sağlık gibisin. Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor. Konuşmak küçülmüş, küçülmüş Adı değişmiş, susmak olmuş Ağlamak, büyümüş büyümüş Adı değişmiş, susmak olmuş Onu kırmış olmalı yaşamında birisi Dinledikçe susması, düşündükçe susması... Tek başına iki kişi olmuş kendisiyle gölgesi, Heykelini yontuyor, yalnızlığın ustası. Yüzümde hüzünden gölgeler varsa, O hüzün yüzündendir olsa olsa. Bir bakıyorsunuz üç... Bir bakacaksınız hiç...