Yarım Kalan Son- Bülent Parlak/ Annemin İğrenç Basma Perdeleri, Annem- Ali Lidar/ Scenery- Ashmute/ O Kadar Şey Var Ki- Peyami Safa/ Aşk- Özdemir Asaf

Her günü fırsat bilip, umuda gözlerini açan herkese günaydın İnsan önce bakışlarından yaşlanıyor, alışacaksın Alışacaksın yüzünün meydanlarda gevezeler tarafından hırpalanmasına Bir çocuk gitmediği şehirleri terk edecek, Erteleyeceksin sevinçlerini İçime sığdıramadığım bir merakla, İçine sığamadığım odamın camına her tırmanmaya kalktığımda, Dünyayla arama girdi perdeler O günden beridir, tüllerden ve perdelerden ve cam önü çiçeklerinden hep nefret ettim Bu odada bir şey var, mühim bir şey Bu dünya soğuk. Rüzgâr genelde ters yöne eser. Limon ağaçları kurur Bahaneler hep hazır Güzel günler çabuk geçer. İçimiz hep bir hoşça kal ülkesi... Farklı bir dünya... Biliyorum Gözlerim surat asmanın riskinde olsa dahi, Uzun zamandır arkanda yer alıyorum Kalbim donsa da, ruhum seni hiç unutmayacak Adın üç kere geçti saçma sapan bir filmde Yalnız olsam çok ağlardım ama annem bakıyordu Çok üzdüler beni anne Büyümüşüm ben, öyle söylüyor herkes. Tekrar doğursan beni? Beni tekrar çocuk yapsan? Öyle mi gerçekten? Dizlerin...Başımı yaslama mesafesinin uzağında mı gerçekten? Görülecek, işitilecek, tadılacak, okunacak, yazılacak, yapılacak o kadar çok şey birikiyor ki Bundan sonra hayatımın bütün bunlara yetişmeyeceğinden korkuyorum. Bu çağın içinden, evde kavga olunca kulaklarını tıkayıp avaz avaz şarkı söyleyen bir çocuk gibi geçip gitmek istiyorum. Benzemiyor artık hiçbir şey bildiklerime Kalmak zorundayım burada Üzerimi örtmek ve beklemek zorundayım Yokmuşum gibi yapmak ve sızım sızım sızlamak zorundayım Dünyanın kirli yüzünü silmek istedim Saf bir alnı öpmek Ve reklam panolarını kaldırımlardan sökmek istedim Devletler ve insanlar arası diplomasiden tiksindim. Kin tutmadım... Böylece hayata tutundum Sen kocaman çöllerde bir kalabalık gibisin. Kocaman denizlerde ender bir balık gibisin. Ahenksiz notalar, Çalakalem sözcükler, Git git sığ kalan denizler gibisin. Birine kavuşmayı hiç beklememişler gibi... Konuşmaktan susmayı unutmuşlar gibi...Sebatsız. Balıkları olmayan okyanus gibisin. Kayalıklardan aşağıya salınan bir kuş gibi. Kabına sığmamış gibisin. Her gün kafese başını vurmuş serçeler gibi... Bıkmışsın, kararsızsın sanki. Anlık neşeler mutlu etmiyor seni. Bilinçaltı bizim gönüllü hizmetlimiz Ne dersek, motomod ona inanıyor Hiçbir şeyi sorgulamıyor Her şeyi emir olarak kabul ediyor Espriden de anlamıyor Ve beynimiz, hayalle gerçeği ayırmıyor İçgüdü kadar kör bir şey bilinç Bulanık bir bilinç, parçalanmış bir hayatı beraberinde getirir Unutma Sen hem bir hastalık, hem de sağlık gibisin. Her "şaka yapıyorum" un arkasında daima biraz gerçek olduğu, Her "sadece sordum"un arkasında daima biraz merak olduğunu, Her "bilmiyorum"un arkasında daima biraz bilinç olduğunu, Her "ben iyiyim"in arkasında daima biraz acı olduğunu unutma Ben hep bileceğim Sense, hiç unutma