Yaşam- Hûşeng-i İbtihâc/ Bahara İnan- Ferîdûn-i Muşîrî

Ne düşünüyorsun? Çamura saplanmış kayığın kırık yelkeni değil midir yaşam? Afiyet renginin kaçtığı bu harabede, Kapalı yolun sonu değil midir yaşam? Ne korkunçtu olaylar seli! Açtı bir ejderha gibi ağzını, Ayrıldı yerle gök birbirinden, Yıldızlar döküldü salkım salkım, Ve güneş battı vadilerin morluğunda. Hava kötü... Hangi rüzgârla gidiyorsun sen? Hangi kara bulut sardı göğsünü? Gece gündüz, bin yıllık yağışla bile açılmıyor gönlün. Uzak bin yıllardan çıkageldin sen Kanlar fışkıran bu enginlikte, her adımda ayağının izi var. Bu zorlu devler mekanında, yol açan ayak seslerin geliyor her taraftan. Nâm ve ar tuzağının bu geniş engebeleri, kanla yazmış sana vefa mektubunu. Nice kamçılar sınadı aşkın gücünü senin vücudunda Nice darağaçları şeref kazandı seninle Ne görkemliymiş aşkın uzun boyu! Kaldı sapasağlam her felaketin hücumunda. Bak, henüz o uzaklardaki yükseltiler, O ağartı, nur patlamasının tomurcuk tarlası, Bir arzu kehribarı, İnsanın hep arzuladığı ağartı o. O durulukta bir nefes soluklanma umuduyla, Değer...bin kez düşsen yokuş aşağı, Ve tırmansan yine yokuş yukarı. Ne düşünüyorsun? Dünya dediğin bir kırık ayna. Dosdoğru selvi de kırık görünür sana onda. Bu daracık gurûbun derelerinde öylesine yatmış pusuya Ki dağ, yolu kapalı gösterir sana Sonsuz zamanı ölçme sen, ömür adımlarını sayarak, Onun yanında bir andır bu dert Vadinin inişinde başını taşa çalan ırmak gibi akar ol. Ölenden yok hiç mucize umudu; yaşamaya bak. Aç pencereleri, ki, meltem akasyaların doğum gününü kutlamaktadır Ve bahar, Her dalda, her yaprağın yanı başında mum yakmıştır. Bütün kırlangıçlar geri döndüler Ve tazeliği haykırdılar, Sokak baştanbaşa sese dönmüştür Ve kiraz ağacı, Akasya ağaçlarının doğum günü hediyesi diye, Çiçeklerle doldurmuş eteğini. Aç pencereleri! Sahi, hiç hatırlar mısın, Yeryüzünü vahşi bir ateşin yaktığını? Yapraklar solduğunu? Ve susuzluğun, toprağın ciğerine ne yaptığını? Hiç hatırlar mısın, Uzun gecelerin karanlığında, Soğuklar neler yaptı asma ağacına? Beyaz çiçeklerin başına bağrına Neler yaptı öfkeli rüzgarlar bir gece yarısında, Hatırlar mısın? Şimdi, yağmurun mucizesine inan sen... Ve cömertliği çimenliğin gözlerinde gör sen, Ve muhabbeti, meltemin ruhunda Ki bu daracık sokakta, İşte bu bomboş ellerle Akasyaların doğum gününü Kutluyor Toprak canlanmıştır Sen neden durgunsun böyle? Sen neden bu kadar kasvetlisin? Aç sen pencereleri... Ve baharlara İnan sen