Yaşamak- Afşar Timuçin/ Korkuyla Umut Arası- Uğur Arslan

Yaşamak, o senin saçlarını akşamlardan akşamlara alıp götüren sudur Yaşamak, bir çocuğun oyuncaksız uykusudur Söndürerek umutların derin ışıklarını, Ve düşünceler gömerek karanlığın ortasına, Kendini çorak toprakta ölümlere adayarak, Yaşamak sürüklemektir düşlerin tortusunu Yaşamak, o senin saçlarını korku salan rüzgârlardan alıp götüren sudur Saçlarını meltemlere bırakan bir ilkyaz uykusudur Hep bu yeşilleri giy, Bu moru tak, saçlarını topla Bunu sen de bilirsin Alışmak, yorulmaktır bakıp bakıp kendine. Yaşamak bir gün uyanmaktır Alışmalardan sonra Alıştığı her şeyle savaşmaktır. Taşıyarak var olmanın bütün savaşlarını, Ve dumanlar barınmayan kıyılara vararak, Bir gün kurtulmak adına sandallar çoğaltarak, Yaşamak, seni boğan günlerin utkusudur Bilinmeyene yürümek garipti Hayat belki de, bilinmeyene yürümekten ibaretti Bir sonraki atılıp atılamayacağı bilinmeyen bir adımın, Götürüp götüremeyeceği bilinmeyen bir yolun, Sonundaki bilinmeyenlerden oluşuyordu her şey Ve hiçbir şeyi önceden bilmek mümkün değildi Aslında yürütülmekti sonunu bilmeden yürümek Cesur atılmalıydı adımlar korkuyla umut arasında Güneş açar ya da yağmur yağardı. Deprem ne zaman nereyi yıkar belli olmazdı En iyisi hazırlıklı olmaktı her şeye Umudu ve korkuyu elden bırakmadan... Kimin ne zaman, nerede, ne kadar olacağı belli olmadan. Önemli olan bir yerlerde olduğumuz sürece oranın hakkını vermek Ve geride bir şeyler bırakmaktı. Bir iş, bir eser ya da bir iyilik, Belki de kıyamet son iyilik yapıldıktan sonra kopacaktı.