Yaşamın Nefesi | Fikirperest Dergi 18.Sayı | Asya Alin ARSLAN

İnsanın ciğerleri dolmadan telaşsız yaşadığı tek yer; annesinin karnı. Vakti gelir, dolar ciğerlere ilk nefesi. Özünde bu nefesle başlayan, hayat-ı ahvali. İşte nefesinin ilk kesildiği ve ilk korktuğu an insanoğlunun... Sonu değildir elbet. Daha dünyanın kendisinden, büyümek ve aşık olmak gibi nicesinden korkacak. Kim bilir korkuları nefesini kaç kez kesecek, boğuluyor hissi verecek? Nefes almayı yaşarken öğrenecek. Parmak izi gibi kendine özgü bir nefesi olacak. Çünkü; rutin bir nefes alma şekli yok bilinen. Kim ne kadar isterse yaşamayı, ciğeri o kadar doluyor havayla. “İstemekle mi, öyle şey olur mu?” demeyin hemen lütfen! Başlangıçtır isteme arzusu. Emeklemek, koşmayı isteyenin; nefes, yaşamayı isteyenin ilk durağıdır...