Yaşıyoruz Sessizce, Kuş Uçar Kanat Ağlar, Bulanık Ezber- Şükrü Erbaş

Aylardır gitmiyordum Deniz kıyısına gittim Ben aylardır gökyüzüne de bakmıyorum Dünya dışı bir dünya Dönüyor. Su kırılınca, köpük oluyor Beyaz oluyor Kumlar beşik gibi, bir gidip bir geliyor İnsanlar seviniyor İnsanlar denize girince, bağırıyor Bilmiyorum... Ben ağladım. İnsanlar kır evlerinde, Deniz kenarlarında, Dağlarda inzivaya çekilecek yer arıyorlar Otların altında da kalsa, Burada soluk alan zaman, benim zamanım İnsanlar öyle uzak ki, Orada da, Burada da bir yerleşik yabancısın Hatıra ne demek, yeni anlıyorum Yaz ayları hâlâ iyilik veriyor Yılda birkaç gün olsun geliyorum Ama şimdi çağırsa beni hiçbir şey olmamış gibi, Yine geleceğim Yine her şeyi anlatacağım Yine ona ağlayacağım Hayır...Onu atlamamıştım Atlamamamıştım Onu atlatamıyordum O atlatılamazdı Kalabalığın uzun sürmüş sözüne, Mine çiçeklerinden bir merhem edindim Limonların denize gamzeler açtığı bir sokağı, dünyaya ekleyip duruyorum Ay masalı, Kum masalı, Nar masalı... Yalnızlığı seviyorum sessizce Denizden çocuk, Dağlardan çıplak bir zaman oluyor kalbim Sitem yok, diyorum, hayatıma değmiş hiçbir hayata Kime baksam, Ihlamurlar içinde bir şehir düşüyor kirpiklerimden. Sonsuzluğu öğreniyorum unutarak... İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış İnsan iyiliği öğrenmeden bilirmiş de, kötülük için zaman gerekirmiş Nasıl öğrendik, Nereden öğrendik aklım almıyor... Bir insanı en ince yerinden, İçtenliğinden parçalamayı öğrendik Yaşamı böylesine severken, Aklımın ve yüreğimin ömrüme attığı bunca düğümü kime, Nasıl açıklayabilirim? Ama zaman ne dersen, sadece bir avuç toz derim... Bahçedeki ağaçlarda toz, Kireç badanalarda toz, ağzımızdaki harflerde toz, rüyalarımızın buğusunda toz, Çocuklarımızın gülüşlerinde toz, Yağmurların mavisinde toz, Kapı kollarında toz, Hayvanların bakışlarında toz, Sevdiklerimizin seslerinde toz... Varlık nedir başka? Yaşamak nedir? Az İnce Yalın Derin Su gibi... Rüzgâr gibi, Yaprak gibi, Gökyüzünün kalbiyle konuşmak İçtenlikle, İncitmeden... Fısıldar gibi Köpük gibi Menevişli bir gönülle, yalansız... İç çeker gibi İnanarak, Çoğalarak Işıyarak, Saygıyla.... İnsan nasıl büyür yoksa? İnsan nasıl anlar? İnsan nasıl sever başka?