Yaşıyoruz Sessizce, Sürmeli Yalnızlık- Şükrü Erbaş/ Teneke- Yaşar Kemal/ Büyük Kederler Küçük Öyküler- Ali Lidar

Bir soğukluğun içimi bu denli yakması normal mi? Güldürdüğün günler, ağlattığın gecelerden fazla mı? Yoksa ben mi gizliyorum içimi? Ben mi nankörüm, Sen mi boşsun bana? İnsan ölünce, yalnız kendisi ölmüyor Ne diyorlardı? Yani benim gözlerimin bunca yıl gördükleri, Bir gün benimle birlikte yok olup gidecekler, öyle mi? Eksikliğe mi alışmışız, Mutsuzluğa mı yoksa? Etrafında her şey silindi. Koskoca, ıpıssız bir dünyada tek başına kaldı. Korkunç bir karanlığa düştü. Bıçak gibi keskin, hissedilir bir yalnızlık duydu. Ta iliklerinde duydu. Kendiyle başa çıkamayanlar, en çok kendine ihtiyacı olanlardır. Yalnızlığım, terk edilişlerimden ya da edişlerimden değildi. Yalnızlığım, kendime yetemediğim tekil zamanlarımda, çoğul olmanın da hiçbir işe yaramadığını fark edişimdendi. Tek kişilik bir yalnızlık, çift kişilik bir yalnızlıktan daha az yer kaplıyordu. Tek kişilik bir balkonda oturabiliyor, en azından başka yer olmadığı için yanında olmayanları suçlamaya sebep aramıyordu. Boynumda uzakların cümlesiz çanı Başsız, ayaksız çarşılar Vitrinlere boyanmış yoksulluk, evlerin kum haritası Sevgisizlik, gökyüzünü yere indirmişti Neydi peki ondan istediğim? Çok basit, fakat çok çetrefil bir istek. Gelsin yanıma. Bu şehri, bir de benim oturduğum koltuktan izlesin. Bu şehrin sokaklarını, lambalarını, Pazar günlerini benim yanımda görsün. Evet görsün...Çünkü bazı kokular gözle görülebilir. Beni, evime doğru kusan yolları biraz hissetsin. Sabahları okula giden çocuklarla, işe giden çocukların aynı yaşta olmalarının kahrediciliğini, yaşamak için tek bir sebep bile bulamamasına rağmen, yaşamakta ısrar ettiğini düşünemeyecek kadar umutsuz olan kadınları benim gördüğüm yerden, benim gibi görsün isterdim. İsterdim ama şu anda, bu hayalleri kurduğum gün kadar farkındayım isteklerimin imkansızlığının. ''Neden acımasızsın bana böyle?'' diye bağırıyor bedenim ''Onlar gibi görünmüyorsun çünkü.'' diyorum ben de ona Her şey, bir yalnızlık giydirir sırtımıza Geçip giderken, Durup dururken ya da... Bakıp durur, Söyleyip durur, Gülüp dururken... Her şey bir yalnızlık giydirir sırtımıza Ve giyinmek, yalnızlıktır