Yaşlıkız Tanrıça- Bejan Matur

Belki bu yüzden, Ayın sevgili tanrıçası Sin Mabedini unuttu Bu anlamsız boşlukta Bu yüzden belki, Bin yıl uyudu insan, Ve uyandı sonunda. Anladı Bir uyku olduğunu varlığın... Ve cevapsız O günden sonra. Biliyorum O ürkütücü başlangıçta Bir şey bekliyor canlılar Bir tufan olacak, Her şey toplanacak başlangıca Yılın ilk gecesinde, Yaşlı kız Annesiyle çıkıp Yıldızların altında Ellerini açtığında, Yalvardığında aya ve yıldızlara Tanrıça duymuştu onu Fısıldamıştı Kays’la Aşk, kalbi korkuyla doldurur, Sırrı yok eder, Dokunur yalnızlığa Bilmiyor tanrıça Bu geçen zaman boyunca Yaşlı kız inandı Yüzünü sürdüğü taşlara Mağaralara inandı çok. İnandı orada kaynayan suyun İnsanı hayata bağlayacağına Kapıları olsa da şehrin Nefes olamıyor ona O gece uyumadı Yaşlı kız Aynada beyaz bir kadın Bulmak umuduyla Koştu sulara Belki bir el, Aşka uzanan Deliliğe, Gül kokusuna Her şey, Her şey unutkan... Şu savrulan Küçük yaprak bile Çıksa girdiği kuyudan Başka bir şey olacak... Ama olmuyor. Sonsuzluk korkusuyla Toplaşan görüntüler Şehri kuruyorlar Mezarları oluyor şehrin. Çocuk mezarlarında fulyalar açıyor... Yaşlılarınkinde zakkumlar... Her şey kendinin âhı Toprak, Taş, Duvar... Toprağı ve taşı Göğe taşıyan duvar Biliyor Kulelere cevabı yok göğün, Sonsuzluk, ay gibi Esirgiyor kendini dünyadan. Yaşlı kızın da bildiği bir şey var Çıkıp, Önünde bağıracağı bir duvar bulabilir Adı gibi mezar olan ne varsa Sığınabilir onlara uzak her şey için Bir çizgi oluyor ağzı, Göğsü doluyor-Sesini yitirmiş göğün Uğultusuyla Yaşlı kız dolaşıyor avluda Avluda sadece, Gözler var İstiyor ki, aradığını Anlayan biri varsa Baksın ona Ama bakmıyor kimse... Bakmıyor...