Yaz Tarifesi- Onur Caymaz/ Hiç- Can Dündar/ Acılara Tutunmak- Hasan Hüseyin Korkmazgil/ Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek- Adnan Yücel

Hepsi bir vapur dumanı diyordum Gelip, geçer Acılarım tazeyken, Kimseyle konuşmazdım Hiç önemsemiyormuş gibi gözüküp, Deliler gibi önemsiyordum Ben çaresizliğin eli olsaydım, Tutmazdım kimsenin elini Dünyada iki kapılı bir han gibi durmanın, Buraya böyle gelmiş olmanın, Geçene yol açmanın, Ki, içinden rüzgâr geçirmenin Ne büyük güç istediğini anladım Durmanın ne büyük sabır Neyin peşine düşersen, O hep senden kaçmaya başlar ya hani, Hayat sahi böyle Neyin arkasından koşarsan, ondan mahrum kalıyorsun Kimi çok seversen, tüm sınavın o oluyor Korktuğun her ne varsa, istisnasız başına geliyor Neyi asla yapmam diyorsan, bir gün son çare o şeyi yapmak zorunda kalıyorsun Bir insanı unutmak zorunda kaldın mı hiç? Hiç,bir insanı unutmak,bir insandan vazgeçmek Bir insanı hayatından sonuna kadar çıkartmak zorunda kaldın mı hiç? Hani ölmüş gibi, Hani uzatsan da elini tutamayacağını bilmek gibi Her an kapıdan içeri gülümseyerek gireceğini bekleyip Ama aslında hiç gelemeyeceğini bilmen gibi Mutluluk da böyle Aranıp bulunacak bir şey değil Peşine düşülecek bir şey değil Yaşanacak bir şey Yaşayanlar bir gün ölür elbette Ağaçlarla Balıklarla Kuşlarla Ağlayanlar bir gün güler elbette Uyanmakla Anlamakla Bilmekle Kısa çöp, uzun çöpten hakkını alır elbette Direnmekle Kurtulmakla Barışla Öyle geceler var ki, sabaha çıkamayacağını düşünüyorsun Yarın olmayacak, Bu gece bitmeyecek, Acı hiç dinmeyecek gibi hissediyorsun Sonra sabah oluyor Hayat bir şekilde yine devam ediyor Güneş doğuyor Sonra geçiyor Her şey gibi, Her şey kadar Bu can yaksa da hep böyle oluyor Gün bitse bile gökyüzünde Günler daha mühürlenmedi Çünkü dilde söz, Çiçekte renk, Ve zamanda gelecek bitmedi Ben ölümden korkmam! Ölmek bir şey değil doktor Ondan sonrasını düşlemek beter Ben ümitsizliği tedavi edemem Doktor Onu incelerim Ümitsizlik ödenen bir bedel Yaşamın derinlerine indiğinde, ümitsizlikle her zaman karşılaşırsın Kimin yüzüne baksam, Düşünsem neyi, Yaklaşsam neye, Uzatsam elimi okşamak diye, Kararıyor masmavi sabahlarım İnsanlar ağaçlardan ders almalı Ne üzerinde barınan kuşların, Ne gölgelerinde yatan insanların, Ne de verdikleri meyvelerin hesabını tutuyorlar