Yazlık/ Yağdıkça/ Mavilere Uyanmak- Yılmaz Erdoğan

Açılır içimin yaz gülmeleri İyi yazılmış, kötü okunan şiirler gibi Vazgeçilebilir bir öğle sonrası tadından yenmiyorsa Tadı nasıl biliniyor? Madem ki yenmiyor bu Rica etsem, sırtıma sürer misiniz kaçırdığım fırsatları? Bak, ne güzel erken bahar açmış ağaçlar Adını dağıtır rüzgar Ben her bahar pişman olurum Güneşe kanar baharlarım Martı görsem, kaçacak yaz ararım Ben giderken, en çok seni götürdüm Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları Yardan düşmüştüm, yaralarım yardan armağandı Ben sevmeyi beceremedim, belki de sevilmeyi Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı... Ben yağmur ağladım Bir şehre yağdı, Ben şehre ağladım, Yağmur yağdı Bir bir ağladım Şehre yağmur yağdı Ben yağmur ağladım... Şimdi sen gidiyorsun ya, Herkes sana benzeyecek, Her yanımdan geçenin yüzünde seni göreceğim Her günaydın diyen sen olacak Her yüzüme bakanda senin sıcaklığını hissedeceğim Her gördüğüm resimde seni göreceğim Her duyduğum şarkı sanki sana yazılmış gibi gelecek bana Bakarsın, belli mi olur? Ben de sana şarkılar yazarım… İksir gibi yayılır Senin kanatların var Melekler ölür mü hiç? Bilmem...Ama ölürse mutlaka böyle ölür Ya beni de yitir Ya sen de git Yalan kahkahalardan uzak dur Canımın suyuyla yıka ellerini Aklımın maharetiyle giydir en mavi yerlerini... Senin adın, buzul mavisi Çünkü mavilerde uyur Benden sana geçen, sende beni kalkındıran ne varsa Her sabah, güneşten ne zaman işaret alırsan, Ne zaman dar gelirse soluğun, Böyle uzun sarılmaklara fikrini kurcalarsa eğer aşık korkular, İşte o zaman mavilere, mavilere uyandır beni...