Yeniden Doğuş- Füruğ Ferruhzad

Tüm varlığım karanlık bir ayettir benim seni, kendinde tekrarlayarak yeşermenin ve çiçeklenmenin sonsuz gündoğumuna götürecek ben bu âyette senin için ah çektim, ah! ben bu âyetle, ağaçla ve suyla ve ateşle bütünleştirdim seni hayat belki, bir kadının her gün filesiyle geçtiği uzun bir caddedir hayat belki, bir adamın kendini dala astığı iptir hayat belki, okuldan dönen bir çocuktur hayat belki, iki sevişme arası rehavetinde yakılan bir sigaradır ya da yoldan geçen bir başkasına, şapkasını kaldırarak anlamsız bir gülümseyişle "günaydın" diyen adamın, şaşkınca karşıya geçişidir Yaşam belki de o tıkalı andır, benim bakışımın, senin buğulu gözlerinde kendini paramparça yıktığı ve bir duyumsama var bunda benim ay ve karanlığın algısıyla birleştireceğim. Yalnızlık boyutlarındaki bir odada, aşk boyutlarındaki yüreğim, kendi mutluluğunun sade bahanelerini seyreder, saksıda çiçeklerin güzelim yok oluşunu, ve senin bahçemize diktiğin fidanı, ve bir pencere boyutlarında öten kanarya ötüşlerini. hayat, bakışlarımın, senin gözbebeklerinde kendini paramparça ettiği o tutuklu andır belki ve bakışım kendisini, aydınlığın ve karanlığın idrakiyle karıştıracağım duygusu içindedir yalnızlık boyutlarındaki bir odada, tek aşklık kalbim, kendi mutluluğunun yalın bahanelerine, saksıdaki çiçeklerin güzelce soluşuna, evinizin bahçesine, senin diktiğin fidana ve bir tek pencere için öten kanaryaların şarkısına bakıyor... ah! bana düşen budur bana düşen budur bana düşen, bir perdenin asılışının benden aldığı gökyüzüdür bana düşen, terk edilmiş bir merdivenden inmek ve yalnızlık içinde çürümekte olan bir şeye ulaşmaktır.. bana düşen hatıralar bahçesinde hüzünle dolaşmaktır ve "ellerini seviyorum" diyen sesin kederinde ölmektir ellerimi bahçeye dikiyorum yeşereceğim biliyorum, biliyorum, biliyorum ve kırlangıçlar mürekkepli parmaklarımın arasına yumurtlayacaklar küpeler takacağım kulaklarıma kıpkırmızı kirazlardan ve tırnaklarıma papatya çiçeği yaprakları yapıştıracağım çocukları bir zamanlar bana aşık bir sokak var orada aynı dağınık saçları, ince boyunları ve sıska bacaklarıyla o çocuklar, bir gece rüzgarın alıp götürdüğü, o küçük kızın masum tebessümünü düşünüyorlar hâlâ bir sokak var kalbimin, çocukluğumun mahallelerinden çaldığı zaman çizgisinde bir oylumun yolculuğu... ve bir oylumla gebe bırakmak zamanın kuru çizgisini bir aynaya misafir gidip dönen bilinçli imgenin oylumuyla Ve böylecedir, birisi ölür ve birisi yaşar. hiçbir avcı, çukura dökülen hor bir arkta inci avlamayacaktır. Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum okyanusta yaşayan ve yüreğini tahta bir kavalda, usul usul çalan küçük, hüzünlü bir peri, geceleri bir öpücükle ölen ve sabahları bir öpücükle yeniden doğacak olan…