Yeniden Doğuş- Füruğ Ferruhzad

Seni sürekli kendinde tekrar eden Ve tomurcukların seherine ve olgunluğun sonsuzluğuna götüren Ben seni işte bu ayette anladım, Ah!... Ben bu ayette işte, seni Ağaca ve suya Ve ateşe ekledim Yaşamak belki, Üzerinden elinde kova ile bir kadının Her gün geçip gittiği uzun bir yoldur. Belki hayat, bir kendirdir Bir adam gelir ve kendini onunla bir dala asar Yaşamak belki de, okuldan dönen küçücük bir çocuktur Birbirine erircesine iki sarılış arasında bir sigara yakımıdır Belki de yaşamak, Ya da yabancı bir yolcunun şapkasını çıkarıp, Etrafına şaşkınca bakışıdır Sonunda başka bir yolcuyu bulup, Manasız bir gülümsemeyle ''Günaydın'' diyen Yaşamak belki de, Bakışımın, senin göz bebeklerinde kendini yok ettiği O kısacık andır. Ve burda benim ayı idrak ederek, Karanlığı bularak öğrendiğim bir his var, yalnızlık kadar geniş bu odanın içinde Benim kalbim...Aşk kadar büyük kalbim Küçük sade neşelerin bahanesiyle kendine bakmakta Saksıda parçalanan çiçeklerin güzelliğine, Bizim bahçeye ektiğin fidana, Ve bir pencere kadar öten kanaryaların şarkısına Ah...! Budur benim payıma düşen, Budur benim payıma düşen Benim payıma düşen, Bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür Benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden inmektir Ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte ve gurbette, Benim payıma düşen, Anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir Ve "ellerini seviyorum" diyen sesin hüznünde ölmektir Ellerimi bahçeye ekiyorum. Yeşilleneceğimi biliyorum Gerçekten biliyorum Bir sokak var orda, Biliyorum. Rüzgarın çoktandır uçurup savurduğu tebessümleri hayal edi­liyormuş Ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum Okyanusta yaşayan Ve yüreğini tahta bir kavalda usul usul çalan Küçük, Hüzünlü bir peri, Geceleri bir öpücükle ölen, Ve sabahları bir öpücükle, yeniden doğacak olan