Yenilgi/ Yüreğimin Ta İçinden- Halil Cibran

Yenilgi, yenilgim, yalnızlığım ve uzaklığım; Sen bana bin zaferden daha yakınsın, Ve kalbime tüm dünyevi şandan daha tatlı. Yenilgi, yenilgim, kendimi tanımam ve meydan okumam, Sayende hâlâ genç ve hızlı olduğumu bilirim Ve henüz çürüyen defnelerle sarılmayacağımı. Ve ben sende yalnızlığı buldum, Ve küçük görülmekle çekinilmenin keyfini. Parlayan kalkanım ve kılıcım, Gözlerinde okudum ki Taç giymek, kölelikle bir, Ve anlaşılmak, düşmek demek Ve ele geçmek, kendi sonuna gelmek demek Ve olgun bir meyva gibi dökülüp tüketilmek. Yenilgim, yürekli yoldaşım, Şarkılarımı, hıçrırıklarımı ve sessizliğimi duymalısın, Ve senden başka kimse bana çırpan kanatlardan bahsetmesin, Ve denizlerin kabarmasından, Ve geceleri yanan dağlardan, Sadece sen, dik ve kayalık ruhuma tırman. Yenilgi, yenilgim, ölümsüz cesaretim, Sen ve ben fırtınayla beraber güleceğiz, Ve içimizde tüm ölenler için mezarlar kazacağız, Ve güneşin altında azimle durup, Dehşetli olacağız. Yüreğimin ta içinden bir kuş havalandı, göğe doğru uçtu. Yükseğe ve daha yükseğe uçtukça, büyüdü büyüdü, kocaman oldu. Önce kırlangıç kadardı, sonra tarla kuşu, sonra da bir kartal. Sonra bir bahar bulutu kadar oldu ve en sonunda da kapladı yıldızlı tüm göğü. Yüreğimin ta içinden bir kuş havalandı, göre doğru uçtu. Ve uçtukça büyüdü. Ama kalbimi terk etmedi. Ah benim inancım, yabani bilgim, nasıl uçabilirim o kadar yükseğe? ve görebilirim orada göğe çizilmiş insanın dev benliğini? İçimdeki sisi nasıl çevirebilirim denize? ve nasıl hareket edebilirim seninle birlikte sonsuz göklerde? Bir tapınakta tutuklu olan biri, nasıl görebilir kubbenin, alandan olduğunu? Bir meyvenin kalbi, nasıl büyüyüp sarabilir meyvenin kendisini? Ah benim inancım, bu gümüş, koyu gümüş rengi parmaklıkların arkasında zincire vurulmuşum. Seninle birlikte uçamıyorum. Yine de yüreğimden havalanıyorsun göğe ve yüreğim seni tutacak orada ve sızlanmayacak buna.