''Yerin altında yer kalmayınca ölüler dirilecektir.''

Yine akşam oldu Yalnızlık çivisini çaktı yine, Uzaklık aynı Artık her gün, Her gece Bir şeyler oluyor benim dışımda Ama her dalgası bana vuruyor İsimsiz ağrılar vardır başımda, Bir o yana Bir bu yana vuruyor Ölüm bazen bir çiçek, Ölüm bazen bir yılan Ağaç bulandıkça gençleşir, biliyorum At koştukça açılır Her avcı, özenle alalar kendini Benim demem o ki, Ne yârden, Ne serden geçilir Kuşlar adını gökyüzüne yazar, Ağarır gökyüzü Dörtnala koşan bir küheylandır zaman Yakın ve uzak... Işıklar yanmıyor Sular akmıyor Güller kokmuyor Ağaçlar sebepsiz yaprak dökmüyor Çalınan bütün kapılar Sorulan bütün insanlar Kör, Sağır , Dilsiz Şu dünyada yalnızlık bir yılan gibi dolanıyor Etrafta aç kurtlar dolaşırken, Uyuyabilir mi bir çoban? Kurtlar bir sürüye dalınca, Ne edep kalır ne ölçek ufuklar kan kokar Meydan öyle geniştir ki dışarı var, içeri var Her rüyânın bir yorumu, her eşyanın bir yeri var Üstümde zorlu bir işin yorgunluğu var, teri var Kaderi asla suçlamam, herkesin bir kaderi var... Şikâyetsiz yaşamayı mut için ilke bilmişim, Beter ne ki bu ölçekte? Beterin de beteri var Gitti gider nesil nesil, Gidenlerden gelen var mı? Bu garip devr-i âlemin sırrını bir bilen var mı? Yılan ısırmadan önce tiryakı canında taşı, Bu dünyada nefsin kadar ağulu bir yılan var mı? Hâlâ anlayamadım, tutsakmıyım, hür müyüm? Biraz daha beklesem, göklerce büyür müyüm? Zaman mı kısaldı, ben mi yoruldum? Ağla kalbim, Özün taş değil Gördüklerin, Duydukların hoş değil Keşke düş olsaydı...Ama düş değil Ağla özüm Ağla Binan taş değil... Donuk Aşk-Sezai Karakoç