Yıldızların Uzaklığına Övgü- İsmet Özel/ Hayat Kaybettiğin Yerden Başlar- Miraç Çağrı Aktaş/ Kendime Öğüt- Aziz Nesin

Kargaşa. Anılacak günlerim olmadı mı benim? Ayaklarımın korkusuzca çiçeklendiği, silahıma yapışıp sabahın serinliğini beklediğim, kuzey gemileriyle sağır olduğum günler, sepet örmeyi unuttuğum günler olmadı mı? Ey geceyi ve kahverengi bir düzeni taşıyan ellerim! Yüzümün uğultusuyla şaşırtın beni...O karanlık ormanı yangına vurun. Çünkü ben de kaçarken ardımda kalanları yakıyorum. Ama iyi biliyorum yıldızları. Ama yıldızların tanrıların da üstünde parladıklarını, anılacak günlerimin gitgide yok olduğunu biliyorum. Kendi sınırların, seni çarmıha geriyor. Körü kötüne yaptığın seçimler değiştirilemiyor. Bu saatten sonra geri alınamıyor. Fırsatın vardı, kullanmadın. İlk günahın çamuruna batmış, kendi sınırlarında debelenip duruyorsun. Çıkıp bir yürüyüş yapmaya bile karar veremiyorsun. Bu bir kaçış mı, yoksa bütün gün odana kapanıp kalmak yerine ferahlatıcı bir deva mı, emin olamıyorsun...Hayattan aldığın bütün zevkleri yitiriyorsun. Önüne çıkmaz sokaklar bir bir dizilmiş. Hem kasten, hem çaresizce yaratıcı hayata tutunduğun ipleri kesiyorsun. Gitgide cansız bir makineye dönüşüyorsun. Sevmeye nereden başlayacağını biliyor olsan da, sevemiyorsun. Her düşünce bir şeytan, bir cehennem. Her şeyi yeniden yapma şansın olsaydı, ah ne kadar da farklı yapardın bu kez! Dünyanın acımasızca bütün kapıları bir bir yüzüne kapanışını tek bir şey hissetmeksizin izliyorsun. Bir zamanlar çok iyi bildiğin o sırrı unutmuş gibisin... İlk defa arkama dönüp baktım. Çok dayanmışım, çabalamışım, alttan almışım. Hiçbir zaman karşılarına geçip, intikam almayacağım. Düştüklerinde iyi olmuş bile demeyeceğim. Benim kelimelerim sesimden çıkıp, başka hiçbir yere çarpmayacak. Keşke bunun anlamını biraz olsun bilseydiniz. Kimsenin isteklerinden değerli değilmişim zaten. Kimsenin istediği gibi birisi değilmişim. Eskiden, iyilik yaptığım insanların bana asla kötülük yapmayacağını düşünürdüm. Kendime yaptığım en büyük kötülük buymuş meğerse. Düşün, kim üzebilir seni senden başka? Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen? Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen? Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen? Kim sever seni, sen kendini sevmezsen... Her şey sende başlar, sende biter. Hayat devam eder. Hayat her zaman devam eder...Bunu herkes bilir. Derim kendime ben: Uslanma hiç, Hep deli kal Büyüme sakın Çocuk kal Tüken Toz toz, savrula kal Ölürken de akan hayata sevdalı kal