ยิระมะยา 20
from Maranatha - Our Lord Comes Hosted by Kiat
“โอ้พระยะโฮวา, พระองค์ได้ตรัสชักชวนข้าพเจ้าแล้ว, แลข้าพเจ้าจึงได้ถูกความชักชวนนั้น, พระองค์มีกำลังมากกว่าข้าพเจ้า, แลได้ชนะข้าพเจ้าแล้ว. ข้าพเจ้าได้ถูกความดูหมิ่นทุกวัน, เขาเยาะเย้ยตัวข้าพเจ้าทุกคน. เพราะตั้งแต่ข้าพเจ้าได้พูดแล้ว, ข้าพเจ้าต้องร้องออก, ข้าพเจ้าได้ร้องด้วยการพยาบาทกันแลการข่มเหง, เพราะคำของพระยะโฮวาเป็นความดูหมิ่น, แลเป็นความเยาะเย้ยแก่ข้าพเจ้าทุกวัน. ขณะนั้นข้าพเจ้าได้บอกว่า, ข้าพเจ้าจะไม่พูดถึงพระองค์อีก, หรือจะไม่บอกในนามของพระองค์อีกแล้ว, แต่คำของพระองค์อยู่ในใจข้าพเจ้าเหมือนอย่างไฟปิดไว้ในกะดูกทั้งปวงของตัวข้าพเจ้า, แลข้าพเจ้าจึงเหน็ดเหนื่อยด้วยการนิ่งอยู่, แลข้าพเจ้าจะนิ่งต่อไปมิได้. เพราะข้าพเจ้าได้ยินความดูหมิ่นของคนมากมาย, ความสะดุ้งมีอยู่รอบทุกข้าง. จงแจ้งความนี้เถิด, แลพวกเราจะแจ้งความนั้น. บรรดาเพื่อนของข้าพเจ้าคอยจ้องข้าพเจ้าเพื่อจะได้เห็นข้าพเจ้าเดินเขยกไป, (เขาบอกกันว่า) ชะรอยยิระมะยาจะถูกความชักชวน, แลพวกเราจะได้ชะนะแก่เขา, แลพวกเราจะได้หายแค้นเหนือเขา. แต่พระยะโฮวาได้อยู่ด้วยข้าพเจ้าเป็นเหมือนอย่างผู้มีฤทธิ์อันพิลึกพึงกลัว, เหตุฉะนี้จำพวกที่ข่มเหงข้าพเจ้าจะต้องสะดุดกะเดื่อง, แลเขาทั้งปวงจะไม่ชะนะ. เขาจะต้องละอายนัก, เพราะใจไม่เจริญ. ความวุ่นวายของเขาจะไม่ลืมได้เลย. แต่โอ้พระยะโฮวาเจ้าของพลโยธาทั้งหลาย, เป็นผู้ที่ได้ไล่เลียงผู้สัตย์ซื่อ, แลได้เห็นในเอวแลในใจ (คน), ขอให้ข้าพเจ้าเห็นความแค้นของพระองค์ลงบนเขาทั้งปวง, เพราะข้าพเจ้าได้เปิดความของข้าพเจ้าทูลแก่พระองค์แล้ว. จงร้องเพลงสรรเสริญพระยะโฮวา, ให้ท่านทั้งหลายสรรเสริญพระยะโฮวา, เพราะพระองค์ได้ช่วยชีวิตของคนยากจนออกจากมือคนทำร้ายแล้ว” ยิระมะยา 20:7-13
Embed this episode
No transcript yet.