Yirmi Beş Yıl Önce Yine Beraberdik (Cemil Meriç’ten Lamia Hanım’a Mektuplar)

Lal Ded, okyanusta yüzen bir sandal. Okyanus, aşk, üryan. Yollara düşmüş Lal. Sevgiliye: “Gök de sensin, yerde sensin! Hem alansın, hem verensin! Hem çiçeksin, hem derensin!” diyor. Mektubunu okurken o Keşmir’li dilberi hatırladım. Kelimelerinde ezeli Nur’un en muhteşem lem’aları. Birden bir vahada buldum kendimi; Bir çöl akşamı ve gök kubbede gülümseyen yıldızlar. Kelimelerin mektupdan göğe uçtu, Göğe, yani gönlüme. Kelimelerin musiki oldu. Bütün kitaplar yavan, Bütün şiirler soluk, Bütün şarkılar ahenksiz. Zirvelerdesin, büyük ermişlerin, büyük ruhların kanat çırptığı zirvelerde Ve, kendimden utanıyorum... Ben toprağım, sen arş. Ben ten’im, sen gönül. Ben alev’im, sen ışık. “Ben sen’im” diyorsun. Saçlarımı okşamak istediğin zaman, kendi saçlarını okşa. Lal Ded’i hatırladım, gerçekde Lal Ded sensin, her asırda başka bir adla tecelli etmişsin. Leyla bir tomurcuk, sen bir muhteşem gül. Leyla bir mısra, sen bir destansın. Leyla bir kıvılcım, sen bir şafaksın. Leyla bir masal, Leyla yaşamayan, Leyla bir yarım. Hangi sevgili seninle boy ölçüşebilir? Sen doyulmayan, sen kanılmayan, sen rüya, sen gerçek. Her kitabımda sen varsın. Hind’i ben yazmış olamam. Bende güzel olan ne varsa, senin ilhamın. Bende büyük olan ne varsa, senin eserin. Sen günahlarınla bensin, ben faziletlerimle sen. Levislerini takdis ediyorum. Onlar olmasa, insandan çok tanrıya benzerdin ve sana yaklaşamazdım. Teninle kadınsın, sesinle Tanrı. Istıraplarımı takdis ediyorum. Senin bende sevgiye layık bulacağın tek büyük taraf ıstıraplarım, ıstıraplarım yani sensizlik. Romeo’yu düşündüm ve güldüm. İmtihandan geçmeyen bir sevgi, bir saman alevi. Artık yirmi beş yıl önceye dönmek istemiyorum. Senin yanında zaman yok. Dudak dudağayız. Seni kaburgamdan yarattım. Hayır...Gönlümden yarattım, kafamdan yarattım, belki de ben senin kaburganım. Yirmi beş yıl önce yine beraberdik. Ad’ın bilinmeyen’di, özlenen’di. Sana yolladığım kitaplardan utanıyorum. Sen bütün kitaplardan daha derinsin, sana yazdığım mektuplardan utanıyorum, kendi kendini oku. Sabahleyin uyandığım zaman ezanı dinliyorum, sonra şarkılar söylüyorum sana. Öperek…