Yirmi Yıl Sonra- Louis Aragon/ İçimde “Ebedi İstirahatgah”ıma Uzanmak Özlemi Var- Aziz Nesin

Zaman tekdüze arabasını buldu yeniden Yeniden koştu Ağır ve kızıl renkli öküzlerini kıştır gelen Gök, altın yapraklar arasında çukurlar açıyor Ekim ayı titredi ama kendinden geçiyor Haberimiz yok gibidir aşkın dibindeki ölümden Terkedilmiş evlerin içinde dolaşırız Tekrar kavuşuruz alışkanlıklarımıza Hep o eski havalarda kaldılar Ve sanırsın hiçbir şey etki etmez onlara Sıcacık bir bakış ve bir dokunuş, ruhu etkileyen anlamlı sözlerden de güzeldir. Bakışlar konuşur, ruh etkilenir...Otur kalbimde. Olur da bir gün gözlerimi özlersin, kokumu ararsın, belki yanında olmamı hayal edersin. On sekiz yıl kollarımla kuşattım seni. On sekiz yıl kokulu bir tek gün gibi daha şimdiden kırmızı dalları var sonbaharın Orada beş dakikacık dinlendiğimi duyâbilseydim... Bunu ne çok özlüyorum. İşte bu özlemimi anlamıyorlar. Beni nasıl yorup bitirdiklerini anlamıyorlar. Kış daha şimdiden altın renkli dalların altında Ama kış ne yapabilir? Senin sevdiğinin gölgesine bürünmüş Bir tek o vardır en güzel ve en tatlı Bir tek odur suda duran Bir tek o, hem korku ve hem umut Yazmasını bekleyerek günleri saymaktayım Hayat ile insan arasındaki mesafe ne kadar? deseler, cevabım, üzerindeki ağırlıkla birlikte ayağa kalkmak kadar derim. Kök salıp çınar gibi büyütmek istediğim kalbim, Sen, yarısını aldın ancak yaşamdan Ey kadınım! Sevgi nedir? Yan yana olup da sustukları zamanlar bile konuşabiliyorlarsa, hatta tartışarak anlaşabiliyorlarsa, konuşmadan aynı düşü birlikte görüyor ve o düşü birlikte yaşayabiliyorlarsa, o iki insan birbirini seviyordur. Ey kadınım! Hiçbir kaybın olmadı bu kötü delikanlıdan Daha doğrusu, okyanus kıyısına çizilmiş bir harf gibi onu tanımadın sen Bu gölgeyi, bu hiç'i... İnsanoğlu yapmadıklarından da sorumludur: Yapması gerekli olup da yapmadıklarından, yapması elinde olup da yapmadıklarından, yapmamak için sebepler uydurup, hiçbir zaman yapmayı aklından bile geçirmediklerinden... İnsanları, büyükleri, kahramanları, yapmadıklarıyla yargılayan yeni bir tarih yazılmalıdır. İnsan, değişir elbet gökteki bulutlar gibi Yeryüzünde insan için en zor şey kendini sevmesidir... Kendini sevmeyen insan, hayatı da sevmez. Sevemediği hayatın isteklerini yerine getiremez. Rahat, huzur içinde yaşamak olanağını bulamaz... Güzel kitapları okumadan öleceğim diye korkuyorum, seni okumadan öleceğim diye korkuyorum. Çünkü kitapları okumak benim için yaşamaktır, seni yaşamaktır. Onları okumadan ölürsem, yaşamadan ölecekmişim gibi geliyor... Var olan bir tek sensin Orda yitirmekteyim şiirimi Yaşamımın ipini ve sevincini ve sesini Çünkü sana tekrarlamak istiyordum Seni sevdiğimi Ama bu söz acı veriyor bana sensiz söylendi mi, Seviyorsundur. Herkese söylemeyi gereksinirsin. Yoldan geçen tanımadıklarını çevirip söylemek istersin: Seviyorum...İşte bu istek, şiirdir.