Yokluğun İklimi- Odisseus Elitis/ Dünya Selameti- Yücel Kayıran

Dünyanın bütün bulutları günah çıkardı Saat unuttu kendini akşam olurken Anıdan yoksun Ağacı sessiz Denize doğru- Unuttu kendini akşam olurken Kanat çırpmalardan yoksun Yüzü kımıltısız Denize doğru- Akşam olurken Sevgiden yoksun Ağzı kararlı Denize doğru Ve ben içinde, kendime çektim durgunluğu Ne zaman gerçekten bizim oldu yaşam? Ne zaman kendimiz gibi olduk? Kötü tanınıyoruz, Bir çiziğiz aynada Dehşet tanımlar bizi Böyle başlar bir mahvin hikâyesi, Gözlerin saf olması gerekir duygunun Kirli olana dokunmamak gerekir Kötü olana bakmamak...Ve dinlememek Davranışlar saf kalmalı, derdi Tanrısal yaşam, saflığa dayalı Gözler içerden perdeli Düşünceler de öyle.. İyilik yapmak yeterli değil Özenli ve akıllıca davranılmalı, derdi Hakaretlerin unutulması gerekir Haksızlıkların affedilmesi , Bir aşırılık biçimidir ölçüsüz arzu Kötü yürek, geçimsizlik ve nifak yaratır, derdi Emin olduğunda cezasız kalacağından, korkmaksızın kötülük yapabilir insan Sözsüz konuşan sessizlik, bir şeyler söylüyor mu? Duyuluyor mu bir çığlık? Yeni bir şey olmuyor mu zaman geçtikçe? Bilinmeyen denizde geçen her gün, sürüklüyor ardından sonu gelmez yarınları Çoğalıyor duyular kendiliğinden Öğle sonrası Hiçbir şey gelmiyor Hiçbir şey gitmiyor Korlar üstünde bir dans bu yaşam Bir kibrit çaktın, kör etti seni alevi Bulamadın karanlıkta aradığın şeyi Yanıp biterken kibrit parmaklarının arasında, Acıdan unuttun aradığın şeyi