Yorulmaktan korkma. Biliyorum...Çok yoruldun. Yorgunluğun saç tellerinden akıyor. Anlatma hüznünü...

Çok kalabalık. İğne atsan yere düşmez. Zaten atmaya da değmez. O kadar kalabalık ki, yavan benzetmelerle anlatılamayacak kadar yoğun bir insan yığını. Ve yalnızım...Benim yalnızlığım, insanlarla dolu. Dayanılmaz bir şey var. Göğsümde oturan öküz, yerini hiç yadırgamıyor. Gören de ev sahibi sanır. Sonra yavaş yavaş aymaya başlıyorum. Dayanılmaz olan aslında yaşam değilmiş, insanlarmış. Suskun sanıyorlar beni...Anlaşılmadığım ve anlamadığım bir dünyada, kelimelere küsüm sadece. Yalnız sanıyorlar beni, değilim. Kimsenin kalabalığı olmadım. Ve kimseyi de kalabalık edemem bundan sonra dünyamda. Bu da benim tercihim. Güvensiz sanıyorlar beni, değilim. Sadece kendi içimde, kendime göre bir dengem var. Ve bir daha kırılırsam, toparlanamama endişesi taşıyor yüreğim. Bu yüzden sadece kendime güveniyorum. Anlaşılmakta zorlandığım bir dünyada, anlaşılmayı zaten beklemiyorum. Kavga çıkmasın diye sustuğum zamanlar, Kimse kırılmasın diye yuttuğum konular, Ve kaybetmemek için alttan aldığım insanlar oldu. Şimdi anlıyorum ki, bazı kavgalar çıkmalı, Bazı kalpler kırılmalı, Ve bazı insanlar kaybedilmeliymiş. Sürekli gönül yapmaya çalışınca, kıymetin olmuyormuş. İnsan yenilmeden, yeniliklere koşamıyormuş. Bir savaşsa eğer hayat, her yenilgi, yeniliktir o zaman. Eksik yönlerini görürsün. Zayıf yönlerini görüp, orayı güçlendirirsin. Yorulmaktan korkma. Biliyorum...Çok yoruldun. Yorgunluğun saç tellerinden akıyor. Anlatma hüznünü... Öyle bir devirdeyiz ki, artık anlatınca çoğalan şeyler arasında sadece mutluluk yok. Kalbinde saklı kalsın. Onların kalpleri de, seninki gibi sanıyorsun. Herkes o kadar yumuşak, O kadar şefkat dolu olamaz oysa. Oldukları gibi görmüyorsun insanları. Olabilecekleri gibi görüyorsun. Kendinden veriyor, veriyorsun. Onlar her şeyini çekip alıncaya, Ve için bomboş kalıncaya dek. Ben kimseyi kandırmadım...İnsanların kendilerini kandırmalarına izin verdim sadece. Kimse gerçekte kim olduğumu, ne olduğumu öğrenmeye zahmet göstermedi. Benim için bir karakter yarattılar. Onlara karşı çıkacak gücüm yoktu. Belli ki olmadığım birini seviyorlardı. Ölenler ölümü bilmez....Ölüm kalanlar içindir. Yine de ben, bir yerlerde kesinlikle papatya kalpli insanların var olduğuna inanıyorum. Öyle olmasa, papatyalar bu kadar güzel kokuyor olmazdı. Papatyaların bu kadar güzel kokuyor olmasının bir nedeni olmalıydı. O da, papatya kokan duygulardı. Belki de başka insanlarda, Belki başka duygularda, Belki de başka aşklarda, ama mutlaka bir yerlerde papatya kalpli insanlar vardı. Ve hiç şüphesiz en güzel seven, mutlaka ama mutlaka papatya kalpli insanlardı. Yalnızlık Bir Uçurumdur- Franz Kafka/ Artık Kimsenin Hiç Kimsesi Olmayacağım- Uğur Gökbulut/ Her Kalbe Bahar Gelir- Ezgin Kılıç/ Süt ve Bal- Rupi Kaur/ Yine De Sevdik- Miraç Çağrı Aktaş