Yüzleşmeye Hazırım Kent (Adam Sanat, Mayıs 1997; Taşra Baskısı, 2003)- Altay Ömer Erdoğan

Dostlar, bir mektup çekingenliği karışmış ders notlarınızın arasına Boyunlarına çıngırak geçirilmiş kadınlar bekleyen siz, piyangolardan Çorak mesailerde argo yanlışlıklar tutsağı bir halkın kapısında büyütüldünüz Oteller ve molalar düşkünü sevgilileriniz vardı sizin de, onlar da bilirler Acar ve hükümsüz çokluklar türetiyordu zamanın çarşafı, kopuktunuz Ben, parfüm ve ajans haberleri bekleyen saatsiz ihtiyarlar topluyordum Adlarını buğulu camlara parmak uçlarıyla yazan gizli şair kahvehanelerinden Üşüten bir sorunun da sorumlusu üç halka bin beş yüz panayır kalabalıklarında Elinden sıkı sıkıya tuttuğu babasını yitirmiş bir taşralının yüzüydü yüzüm Bir çingenenin düşlerimize uzanan diliyle yazılmıştım bu şiire Dostlarım, önce kıyım suretleriyle çaylarımıza karışan sessizlikler Asalet riski taşıyan her savaşkan adam için biraz daha yenildik Biraz daha yeni olabilsek bir okyanus açabilirdik tarihin bu sayfasına İyicil urlar taşıyan göçmenler kötü huylarından başka ne bıraktı bize Aşkta ve yazıda göçmekten, sisli ve yanılgan kimlikler erbabı bu halk Konuksever sıkıntılar geliştiren, yolculuk tasmalarını geçiren Her biri kendi kahramanı olacak mağrur çocuklarının boynuna Neyi ezberletti bu makus yaşam o halkın kahraman çocuklarına? Suyu kirleten yasanın acısını da yattı o güzel kadınlar Kimi bir saksının dar kalıplarında, kimi denizci öfkelerin sultasında Sen en çok onu sevmiştin, kül ve anlayış öykünen geceler saydın Gelmeyen en çok bekleyeni acıtırdı, susuzluktan ölen o denizciler de Senin yalnızlığına ağladı kaç zaman, karartmaları yasaklandı yoksulluktan O güzel kadınların kendilerinden güzel çocukları vardı Bilinirdi fenerler en çok kendinden olanı aydınlatırdı Ey siz halk dostları, bir şiirin yüreğine giden yolda bu hoş birliktelik Karamsar bir sürgün edasıyla taçlanır kendi dilinin perdelerinde Biz, kendimizden geçip geçtiğimiz köprüleri yaktık, nice aşkları yandık Tarihin kösnül sayfalarında yalpaladık, kuşkunun perçemli yüzünde Panayır kalabalığında babasını yitirmiş çocukların adına da konuşurken O tanrının küstahlığıydı sürgit yaşayan kendi koruluğunda utanç Dönemeçlerde umarsız yakalandık, su bizdendi ya toprak Ne zaman karışmıştım soframdan olan akşamın girdabına Kış uzun sürecek dedi annem yün kazağını giymeyi unutma Babam mı, o akşamdan kalma