Yüzün, Kimsem Kalmamıştı Artık Uzağımda- Cezmi Ersöz/ Bana Mutluluktan Bahset- Ezgin Kılıç

Benim kaderim bu. Öylece karşına oturup seyrediyorum yüzünden geçen zamanları...Küçük bir çocuk olan yüzün, annesinin kalbinin kapılarında kalmış...İlk, gençlik oluyor yüzüm. Öyle eksik, öyle yarım kalmış büyümelerden durgun...Sevdayla ışıyan, çaresiz aşkların şiirlerinde mısra mısra yaşlanan yüzüm...Hava güneşliydi, ama ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur yine de...İki büklüm olmuştuk. Kimdin sen? Annem miydin, sevgilim mi? O an tanıştığım biri miydin? Yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum. Bildiğim, hava güneşliydi, iki büklüm olmuştuk. Yüzünde anlamlı bir korku, ve çok sevdiğim bir koku vardı...Çünkü bize vurdukça, gerçek kokumuz çıkıyordu ortaya. Ve bu koku, bizi birbirimize daha çok bağlıyordu...Hava güneşliydi, ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur. Ve amansızca vuruyorlardı bize. Bense bu anı çok uzun yıllar öncesinden hatırlar gibiydim. Zaten ben bu ülkede ne yaşadıysam, onu uzun yıllar öncesinden hissetmiş gibi yaşardım. Ne yaşadıysam, çok uzak yerlerden görür gibi yaşardım. Bana benzemeyenlere, yakında buralardan gideceğimi kanıtlamakla geçmişti ömrüm...Çiçeklerin dudaklarındaki sıcak rüya, korkularımızı dolduruyordu...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada. Kötülükler bile terk ederken bir kalbi, geride buruk bir üşüme bırakıyordu. Zulüm bile saf değildi. Bize vuranlar yitirdikleri masala vuruyorlardı aslında...Hiç bilmedikleri sırlara, hissetmekten korktukları sevgilerine...İnsan ancak, kendi cesedine bu kadar acımasız olurdu... Ve biz, onların hiç yaşamadıkları masallarda, hiç bilmedikleri sırlarıyla. Ve hissetmekten korktukları sevgileriyle birlikte ölmüş cesetleriydik aslında...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada...Bir ara yüzüne baktım. Acıya dayanamayacak gibiydin, aşk gibiydin...Saf bir güzellik gibiydin. Olmayacak bir şeydin. Sonra geçti, gülmeye başladın, bana mutluluklar, sonsuz mutluluklar diledin. Sonra gözlerimden öptün. ''Şükür...'' dedin. Bu hayat bizim değil şükür. Bizim değil bu dünya...Bizim değil bu sınırları kayıp cesetlerle dolu ülke...Bize vuranlara hiçbir borcumuz yoktu artık. Çünkü ancak, zulüm altındakiler barışabilirdi cesetleriyle. Kimdin sen? Annem mi, sevgilim mi? O an tanıştığım biri mi, yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum...Sen geliyorsun, içimin dağınıklığı toplanıyor. Baş köşede beş yüz yıldır var gibisin. Ellerim seni biliyor. Yüzüm sana tapınak. Sen varsın, evim, ömrüm sen kokuyor. Bütün kötüler şehri terk ediyor. Ve hiçbir kötülük barınmıyor yurdumda. Sen geliyorsun, mahallemde çocuklar top koşturuyor. En güzel şarkıları dinliyorum seninle konuşurken. Beş yüz yıldır seni seviyormuş kalbim. İçimdeki eşyalar yer değiştiriyor. Sen geliyorsun, her şeyi unutuyor aklım. Aklım, güzelliğini almıyor. Senin adın ağzımdan çıkarken, dünyanın en güzel kirpikleri yan yana diziliyor. Sanki, denize bakar gibi, gülümseyişin takılıyor kalbime. Sen geliyorsun, ben kalamıyorum kendimde. Yüzümü avuçlarına aldığımda, ellerin, annem oluyor. Bu nasıl bir kusursuzluk? Bir gün yanında olmamı istediğin, ama bunun imkansız olduğu bir zaman gelirse, gözlerini sıkıca kapat. Ve elini yüreğine götür. Ben senin gözkapaklarının ardındaki karanlıkta, kalbinin çarpıntısında olacağım. Ne zaman bir vapura binsen, saçlarının arasından geçen rüzgar değil, parmaklarım olacak. Okuduğun kitabın bir satırında ya da dinlediğin bir şarkının müziğinde nefes almaya devam edeceğim. Yağmurlu bir günde, omzunu öpen yağmur damlası olabilirim. Belki de koklamak için uzandığın bir çiçeğin yaprağında havalanan kelebek olacağım. Sen ne kadar hissetmek istersen, ben o kadar var olmaya devam edeceğim. Yüreğinin perdelerini kapalı tutma. Aydınlığın içeri girmesine izin ver. Gülmek sana yakışıyor...Yüzünü asma. Büyük zorluklara göğüs germiş insanların hakkıdır mutluluk. Anlatmaya değer günlerin, içinden geldiği gibi yaşadığın bir hayatın olsun. Gözlerini kapatıp, benimle konuşmak istediğin zamanlar için, güzel anılar biriktir. Nerede olsa tanırım hüznü...Bana mutluluktan bahset...