Yüzün/ Kimsem Kalmamıştı Artık Uzağımda- Cezmi Ersöz/ Ziya Alpay Toplu Yazı Şiirleri

Bir yerlerden sonra, Her şeyi ve herkesi görmezden geliyorsun Artık kimseden acı çekmiyorsun, Birine bağlanmıyorsun Benim kaderim bu, Öylece karşına oturup seyrediyorum yüzünden geçen zamanları... Küçük bir çocuk olan yüzün, annesinin kalbinin kapılarında kalmış... İlk, gençlik oluyor yüzüm, Öyle eksik, öyle yarım kalmış büyümelerden durgun... Sevdayla ışıyan, Çaresiz aşkların şiirlerinde mısra mısra yaşlanan yüzüm... Benim kaderim bu, Öylece karşına oturup seyrediyorum zamanın içinden geçen yüzlerini... Hava güneşliydi, ama ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur yine de... İki büklüm olmuştuk, Başımızın üzerinde incecik, bembeyaz ve yorgun bir tülbent vardı... Kimdin sen? Annem miydin, sevgilim mi? O an tanıştığım biri miydin? Yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum. Bildiğim, hava güneşliydi, iki büklüm olmuştuk, Başımızın üzerinde bembeyaz, sevinçli bir tülbent vardı Ve bize, amansızca vuruyorlardı. Yüzünde anlamlı bir korku, ve çok sevdiğim bir koku vardı... Çünkü bize vurdukça, gerçek kokumuz çıkıyordu ortaya Ve bu koku bizi birbirimize daha çok bağlıyordu... Hava güneşliydi, ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur Ve amansızca vuruyorlardı bize. Bense bu anı çok uzun yıllar öncesinden hatırlar gibiydim. Zaten ben bu ülkede ne yaşadıysam, onu uzun yıllar öncesinden hissetmiş gibi yaşardım. Ne yaşadıysam, çok uzak yerlerden görür gibi yaşardım. Bana benzemeyenlere, yakında buralardan gideceğimi kanıtlamakla geçmişti ömrüm... Hava güneşliydi, ama ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur yine de... Ve onlar vurdukça bize, alışkanlıklarımız çözülüyordu böylelikle. Küçümsediğimiz yollar açılıyordu önümüzde. Çiçeklerin dudaklarındaki sıcak rüya, korkularımızı dolduruyordu... Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada. Kötülükler bile terk ederken bir kalbi, geride buruk bir üşüme bırakıyordu. Zulüm bile saf değildi, bize vuranlar yitirdikleri masala vuruyorlardı aslında... Hiç bilmedikleri sırlara, hissetmekten korktukları sevgilerine... İnsan ancak kendi cesedine bu kadar acımasız olurdu... Ve biz, onların hiç yaşamadıkları masallarda, hiç bilmedikleri sırlarıyla ve hissetmekten korktukları sevgileriyle birlikte ölmüş cesetleriydik aslında... Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada... Bir ara yüzüne baktım, acıya dayanamayacak gibiydin, Aşk gibiydin, saf bir güzellik gibiydin, olmayacak bir şeydin. Sonra geçti, gülmeye başladın, bana mutluluklar, sonsuz mutluluklar diledin, Sonra gözlerimden öptün, şükür dedin, Bu hayat bizim değil şükür, Bizim değil bu dünya...Bizim değil bu sınırları kayıp cesetlerle dolu ülke... Bize vuranlara hiçbir borcumuz yoktu artık, Çünkü ancak, zulüm altındakiler barışabilirdi cesetleriyle. Kimdin sen? Annem mi, sevgilim mi? O an tanıştığım biri mi, yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum... Önce kendimle kucaklaştım, sonra senle, Çünkü kendini hiç bulamayan, kayıp insanların eseriydi bu ülke, Bu dünya...Bu sınırları kayıp cesetlerle dolu hayat... Her şey o kadar dokunaklı ki… Anla beni! Anla beni ey yağmur... İçime içime çiseliyorum geceleri... Başkaları uykuda dinlendiriyor acılarını Bense, düşlerden duvarlar örüyorum korkularıma