ایواز طاها: هراس از جدایی‌خواهی، بخش سوم: ذات فراتاریخی مرکز

نگرشِ مرکز به تاریخ و جامعه، ذات‌گرایانه است. گویا مرکز یک ذاتِ فراتاریخی است که به هیچ‌وجه گَردِ گزندِ روزگار بر سرش نمی‌نشیند. این ذاتِ مقدم بر پدیدار، در هیأتِ خاطراتِ ازلیِ یک قوم و در قالبِ ملت-دولتِ ایران به تناوب رخ می‌نماید. این نگرش‌ مانع از درکِ مرکز به عنوانِ یک برساخته‌ی نمادین است. همین امر عبور از نوستالژیِ "کهن‌الگویِ قومیِ" تبارگرایان را، دشوار می‌کند و به ترسِ مرگبار از فروپاشیِ ساختارِ تمامیت‌خواهانه، در صورتِ قبولِ پلورالیسم دامن می‌زند.