Z Agą Szreder: Przyjemność mi się należy.

Simona stroi się z Agą Szreder — w rozmowie o przyjemności, która się należy, chociaż wszystko wokół uczyło, że trzeba na nią zasłużyć, odłożyć ją na później albo oddać komuś innemu. Seksualność wraca tu jako miejsce emancypacji, ale też jako przestrzeń przejęta przez lęk, religię, wstyd, fetyszyzację i cudze fantazje. Orgazm, aborcja, menopauza, postpornografia, glina, malowanie i głód uznania układają się w opowieść o ciele, które przez lata szybciej uczyło się napięcia niż rozkoszy. Postpornografia pojawia się jako próba zmiany sceny: odzyskania obrazu seksu, spojrzenia i prawa do bycia obecną bez wstydu. Ale inny obraz nie zawsze wystarcza. Nawet tam, gdzie seksualność miała zostać uwolniona, wracają hierarchie, projekcje, fetysze i stare mechanizmy władzy. Przyjemność splata się tu ze zgodą, granicami i pragnieniem, które nie zawsze przychodzi w gotowej formie. Czasem trzeba dopiero stworzyć warunki, w których ciało może usłyszeć własne „chcę”. Czasem ważniejsze okazuje się „nie chcę” — wypowiedziane bez tłumaczenia, bez wdzięczności i bez przepraszania. Sztuka daje rozkosz w procesie: w dotyku materiału, w ruchu ręki, w pracy z obrazem, w momencie, kiedy ciało robi coś po swojemu. A potem trafia na rynek, ocenę, instytucje, recenzje, pieniądze i serduszka na Instagramie. To, co było przyjemnością, natychmiast zostaje zapytane o wartość. Pod spodem pracuje głód: ludzi, dotyku, bezpieczeństwa, potwierdzenia, że można być tutaj naprawdę. Przyjemność nie jest tu ładną afirmacją ani dodatkiem do życia. Jest prawem, które trzeba odzyskiwać kawałek po kawałku.