Z Sylwią Chutnik: Kiedy wchodzisz na cudzą scenę.

Simona stroi się z Sylwią Chutnik — w miejscu, gdzie queer przestaje być modny. Ten odcinek wychodzi od obrazów, które zostają w ciele na długo po wyłączeniu telewizora. Sylwia Chutnik wraca do Jaworowicz, TVP, MTV, Lalamido, kampu, punku, piór, cekinów i całej tej popkulturowej materii, z której w Polsce kleiły się pierwsze queerowe rozpoznania. Mainstream pojawia się tu jako przestrzeń podejrzana i formacyjna zarazem: pełna klasowych napięć, cudzych formatów i obrazów, które potrafiły przypadkiem otworzyć komuś wyobraźnię. Dalej rozmowa prowadzi do pytania, co dzieje się wtedy, kiedy centrum nasyca się marginesem. Kiedy queerowe i transowe historie przez chwilę krążą jako znak postępu, a później zostają odłożone jak temat, który przestał pracować. Simona i Sylwia rozmawiają o widzialności bez zaplecza, środowisku mylonym ze społecznością, solidarności, która pięknie brzmi, dopóki nie trzeba kogoś naprawdę utrzymać, obronić albo złapać, kiedy spada. Wracają Kłirówy, teoria pedalska, przechwytywanie słów, czarny humor, terapia i śmiech, który pojawia się tam, gdzie powaga zaczyna działać jak kolejna forma dyscypliny. Finał schodzi w pamięć, zachwyt i materialne ślady: queerowe pielgrzymki, ziny, ulotki, listy, archiwum robione własnymi rękami. Po sezonach widzialności zostaje własny pokój, własny ton, ciało płacące za uczestnictwo więcej niż inni — i decyzja, żeby robić swoje bez czekania, aż centrum przypomni sobie, że istniejesz.